บทที่ 49 ล่าหัวใจ (5)

ในบ้านหลังน้อยกลางป่าใหญ่...เสียงร่ำไห้นั้นเงียบไปนานแล้ว​ หยาดน้ำตาที่เคยมีแห้งเหือดจนไม่เหลือคราบ...บุษบากรเดินไปหยุดยืนอยู่ริมหน้าต่างบานยาวทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า​ มองเห็นวิวด้านนอกอย่างชัดเจน

แววตาคู่สวยทอดมองผ่านม่านกระจกไปยังพงไพรเบื้องหน้า​ ยกมือขึ้นทาบไปบนแผ่นใส​ ๆ​ หากแต่หนาและแข็งแรง​ ครุ่นค...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ