บทที่ 6 กรงสวาท

Chapter 4

กรงสวาท

เวลาผ่านไปนับเดือน หลังจากไปตระเวนสมัครงานทิ้งไว้หลาย ๆ บริษัท บุษบากรก็ยังไม่ได้งานทำ คุณสมบัติอื่นนั้นผ่านหมด ได้เข้าไปถึงรอบสอบสัมภาษณ์ แต่เมื่อผลตรวจสุขภาพฟ้องว่าหล่อนกำลังตั้งครรภ์ ก็ไม่มีที่ไหนรับเข้าทำงานสักแห่งเดียว

มันคือธุรกิจ ไม่มีใครเห็นใจปัญหาชีวิตของคนไม่รู้จัก จนหล่อนเริ่มจะท้อกับชีวิต แต่เมื่อนึกถึงอนาคตกับอีกหนึ่งชีวิตที่ต้องรับผิดชอบ หล่อนจึงบอกตัวเองทุกวัน ต้องมีสักวันที่โอกาสจะเป็นของเธอบ้าง

เป็นอีกวันที่บุษบากรไม่อยากกลับเข้าบ้าน อยากหลบหน้าจอมทัพ หล่อนจึงนัดเพื่อนที่คบมาตั้งแต่สมัยเรียนเพื่อมาหาอะไรทาน...ชัยกร และแน่นอน เขาตอบรับคำชวนทันที เพราะเขาเองก็มีเรื่องราวมากมายอยากเล่าสู่กันฟัง

ร้านอาหารในห้างสรรพสินค้าใจกลางกรุง เวลาช่วงค่ำลูกค้าค่อนข้างหนาตาเพราะเป็นช่วงเวลาเลิกงาน...เสียงสนทนาที่มาพร้อมกับรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ดังแข่งอยู่กับเสียงลูกค้าโต๊ะอื่น ๆ ในร้าน ไม่มีใครสนใจใคร เพราะเป็นช่วงเวลาผ่อนคลายของทุกคน

ภายใต้รอยยิ้ม บุษบากรลอบถอนหายใจ...และนี่คือเหตุผลที่ชวนชัยกรมาทานข้าว

"ดาวถามอะไรหน่อยสิ ตอนนี้คุณแม่ของกรณ์ยังเปิดร้านขายขนมอยู่หรือเปล่า"

"ยังเปิดอยู่ ว่าง ๆ ก็ไปนั่งเล่นที่ร้านสิ ไปกินขนมฝีมือคุณแม่"

"แล้ว...คุณแม่อยากมีลูกจ้างเพิ่มมั้ยกรณ์"

ชัยกรชะงักมือที่กำลังตักอาหารเข้าปาก เขามองหน้าคนถามอย่างสงสัย

"ถามแบบนี้ จะไปสมัครเป็นลูกจ้างเหรอ"

ชายหนุ่มแซวเล่น ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะจริงจัง

“ใช่ ดาวอยากไปทำงานที่ร้านขนม บอกคุณแม่ให้หน่อยได้ไหม ทำอะไรก็ได้ ขอแค่ได้เงิน"

"ดาว..."

เขาสบกับแววตายาวรีที่มองมาอย่างขอความเห็นใจ สัมผัสได้ ใบหน้าของหล่อนดูเศร้าลงไปจากวันวาน เหมือนคนไร้ซึ่งความสุขในชีวิต...เขาไม่อยากคิด หรือเป็นเพราะผู้ชายคนนั้น คนที่หนีไปแต่งงานทั้งที่ตอนแรกเขาคิดว่าบุษบากรกับจอมทัพมีความรู้สึกที่พิเศษต่อกัน

เขาไม่รู้ลึกไปกว่านั้นเรื่องสัมพันธ์ของทั้งสอง แต่ก็ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะความเข้าใจผิดเรื่องของเขากับบุษบากรหรือไม่ ก็เลยทำให้จอมทัพหันไปแต่งงานกับพี่สาวของหล่อนแทน

"งานมีเยอะแยะ เกียรตินิยมแบบดาว ใคร ๆ ก็น่าจะอยากได้ตัวไปร่วมงาน แต่จะมาเป็นลูกจ้างร้านขนมเล็ก ๆ เนี่ยนะ"

บุษบากรยิ้มเฝื่อน ยามนี้หล่อนเข้าตาจนแล้วจริง ๆ

คิดเอาไว้ หากได้งานทำแล้วมีรายได้เข้ามา หล่อนจะออกไปอยู่ข้างนอก แต่ตอนนี้คงต้องจำทน อาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกับจอมทัพไปก่อน

"เอ่อ...พอดียังไม่อยากทำงานแบบจริงจังน่ะ อยากหาประสบการณ์ก่อน แล้วก็อยากทำงานร้านขนมมานานแล้ว เผื่อจะได้เทคนิคดี ๆ เอาไว้เผื่อเปิดร้านบ้างไง"

ชัยกรไม่เข้าใจความคิดนั้น หากแต่เขาไม่อยากก้าวก่ายชีวิตของเพื่อนมากนัก เขาจึงพยักหน้ารับตามคำร้องขอ

"เดี๋ยวกรณ์จะถามคุณแม่ให้นะ"

"ขอบใจนะ"

หล่อนคลี่ยิ้มอย่างโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง อย่างน้อยก็เป็นคนรู้จักกัน มารดาของเขาคงพูดไม่ยาก หากชัยกรจะฝากหล่อนให้ทำงาน ได้แต่หวังเอาไว้ลึก ๆ

หากแต่ก็ยิ้มอยู่ได้ไม่นาน...เหมือนเขามีคนคอยรายงานความเคลื่อนไหว เมื่อจู่ ๆ คนที่ไม่อยากเจอก็โผล่มายืนอยู่ข้างโต๊ะ