บทที่ 122 รอไม่ไหว

ด้านลูก้าที่กำลังตรวจงานผ่านอีเมล์อยู่ก็ได้ยินเสียงประตูห้องปิดเขาก็ยักคิ้วแลสายตาขึ้นไปมองแล้วก็เดาได้ว่ากวีนาคงจะเข้ามาในห้องแล้ว แต่พอไมได้ยินเสียงอะไรเขาก็เงยหน้าขึ้นแล้วทำท่าจะหันไปมอง แต่มือเล็กๆของกวีนาก็เข้ามาโอบกอดเขาจากด้านหลังซะก่อน

“ทำงานยังไม่เสร็จอีกเหรอคะ ฉันรอคุณออกไปข้างนอกนานแล้วนะ...