บทที่ 152 คนที่ห่วงมากที่สุด ๑๐๐%

"ไม่คิดว่ามึงจะยอมปล่อยน้องกูง่ายๆ แบบนี้ มันดูไม่ใช่มึงเลยว่ะ"

เซน่อนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยอย่างกวนๆ มือยังคงสอดล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกงยืนเผชิญหน้ากับเจ้าถิ่นที่จ้องมองผ่านตัวเขามุ่งตรงไปยังรถคันหรูสีดำเงาที่มีคนตัวเล็กอยู่ด้านในนั้น 

ดวงตาคมกริบละออกจากกระจกมืดมิดที่ไม่สามารถมองทะลุเข้าไปถึงคนด้านใน...