บทที่ 6 ตอนที่ 4: เคลือบแคลง
ตอนที่ 4: เคลือบแคลง
โยเกิร์ตที่ยิ้มมองตามร่างบอบบางของแฟนสาวค่อยๆ เปลี่ยนเป็นราบเรียบเมื่อแน่ใจว่าอีกฝ่ายพ้นสายตาไปแล้ว รอยยิ้มแสนหวานยามอยู่ต่อหน้าแปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งสนิท ทันทีที่บานประตูห้องน้ำปิดลง ความรู้สึกตะขิดตะขวงใจยังคงเกาะกินความรู้สึกของหญิงสาวอยู่ไม่ยอมหลุด ความเคลือบแคลงสงสัยในพฤติกรรมแปลก ๆ ของคนรักในช่วงหลังมานี้ ยิ่งทวีความรุนแรงจนหัวใจดวงโตไม่อาจสงบลงได้
ท่ามกลางความสับสนหน่วงหนักในอก เธอตัดสินใจยอมเสียมารยาทแอบดูมือถือของเมเปิลอย่างไม่เคยคิดจะทำ นิ้วเรียวเอื้อมไปหยิบสมาร์ตโฟนเครื่องหรูของคนน้องมาเปิดเช็กด้วยก้อนเนื้อในอกที่เต้นระรัว ผ่านไปหลายนาทีโยเกิร์ตก็พลันถอนหายใจออกมาเมื่อไม่พบสิ่งใดผิดปกตินอกจากคนที่เหมือนว่าเมเปิลจะแชตไลน์คุยด้วยบ่อยสุดอย่าง 'เลขาป๊า'
"ก็คงคุยงานกันแหละ ไม่ยุ่งจะดีกว่าเนอะ"
โยเกิร์ตบอกกับตัวเองแบบนั้นแล้วชั่งใจไม่กดเข้าอ่านข้อความในแอคเคาท์ของเลขาป๊า พยายามมองโลกในแง่ดีว่านั่นอาจจะเป็นเรื่องภายในครอบครัวนักธุรกิจของคนรัก กระนั้นความรู้สึกยังไม่สบายใจก็ยังเล่นงานเธอไม่หยุด ลางสังหรณ์บางอย่างยังคงร้องเตือนจนหญิงสาวตัดสินใจติดตั้งแอพติดตามไว้ในมือถือของเมเปิล โดยซ่อนไว้ในโฟลเดอร์สุดป้องกันการถูกพบเจอ เพื่อเป็นหนทางสุดท้ายในการพิสูจน์ความบริสุทธิ์ใจ
ณ ตึกคณะแพทยศาสตร์ บรรยากาศยามสายเต็มไปด้วยความคึกคัก สายตาหนุ่มทั้งเพื่อนและรุ่นพี่ร่วมคณะพุ่งตรงกันเป็นตาเดียวไปยังสองสาวที่เดินขนาบกันผ่านมา รังสีความสวยสะดุดตาของทั้งคู่สะกดทุกสายตาให้เหลียวมอง เมเปิลสาวปีหนึ่ง ที่ได้ฉายาว่าตุ๊กตาไฮโซเพราะทางบ้านค่อนข้างฐานะเรียกว่าดีมากเลยทีเดียว รูปร่างของเธอเรียกได้ว่าเล็กกว่าอีกคนที่เดินด้วยอยู่หน่อยออกแนวไปทางน่ารักปนเซ็กซี่ ผิวขาวออร่ากับท่าทางราวกับเจ้าหญิงตัวน้อยทำให้เอนเนอร์จีรอบกายดูสดใส
ขณะที่อีกคนมีชื่อว่า โยเกิร์ต เธอเรียนปีหนึ่งเช่นเดียวกับเมเปิลทั้งยังอยู่คณะเดียวกันนั่นคือ คณะแพทยศาสตร์ อันที่จริงโยเกิร์ตมีอายุที่มากกว่าเมเปิลอยู่ปีหนึ่ง แต่เนื่องจากปัญหาทางการเงินของครอบครัวขาดมือช่วงหนึ่งทำให้เธอต้องเรียนช้าไปหนึ่งปี ทว่าหญิงสาวก็เต็มใจเพราะมันจะทำให้เธอได้อยู่กับสาวร่างเล็กกว่าข้างกายคอยดูแลอย่างใกล้ชิด และหากยกให้เมเปิลเป็นแนวหวานปนเซ็กซี่แล้วละก็ โยเกิร์ตคงเรียกได้ว่าร้อนฉ่าเลยก็ว่าได้ ด้วยรูปร่างที่อวบเต็มมือและส่วนสูงที่มากกว่านั้นเอง ทรวดทรงนาฬิกาทรายของรุ่นพี่สาวมักจะทำให้หัวใจของหนุ่ม ๆ ในคณะเต้นผิดจังหวะได้เสมอ
ถึงจะเรียกได้ว่าอิมเมจทั้งคู่นั้นร้อนแรงแค่ไหน แต่กลับได้ฉายา 'นักหักอกประจำคณะแพทย์' จากหนุ่มๆ มาครอง เนื่องจากทั้งคู่มักจะมีหนุ่มทั้งน้องและพี่แวะเวียนมาขายขนมจีบกันให้เป็นประจำแทบทุกวันชนิดที่ว่าหัวกระไดไม่แห้ง ทว่า...ทุกคนก็ต้องมีอันอกหักน้ำตาตกไปตามๆ กันเพราะถูกพวกเธอปฏิเสธมาแบบไร้เยื่อใย เนื่องจากหัวใจของสองสาวต่างมีกันและกันอยู่แล้ว... หรืออย่างน้อย นั่นคือสิ่งที่โยเกิร์ตเชื่อมาตลอด
ระหว่างที่กำลังนั่งรอเข้าอาจารย์หมอเข้ามาสอน บรรยากาศในห้องเรียนเริ่มเงียบลง โยเกิร์ตแอบสังเกตรอบตัวเมเปิลว่าเธอมีปฏิสัมพันธ์กับใครเป็นพิเศษหรือเปล่า พยายามมองหาความผิดปกติจากคนรอบข้าง ทว่าดูเหมือนว่ารอบตัวของพวกเธอจะไม่ได้มีอะไรแปลกไปจากเดิมเลยสักนิด ทุกคนยังคงเตรียมตัวเรียนตามปกติ ยกเว้นแต่จิตใจของเธอเองที่ยังคงฟุ้งซ่านจนสติหลุดลอยออกไปไกล
"ยลดา"
"..."
"ยลดา!"
"..."
"นางสาวยลดา!!"
เมื่อถูกเรียกชื่อพร้อมคำนำหน้าด้วยเสียงค่อนข้างเข้มหนักแบบนั้น ทำเอาเจ้าของชื่อสะดุ้งออกมาไม่ได้เพราะเมื่อครู่ตนอยู่ในภวังค์ห้วงความคิดจนไม่ได้สนใจฟังเสียงรอบตัว คลื่นเสียงทรงอำนาจกระชากเธอให้หลุดออกจากโลกส่วนตัว คนถูกเรียกลุกทำหน้างุนงงพลางมองรอบตัวแล้วชี้มาที่อกของตัวเองเป็นเชิงถามเพื่อความแน่ใจ
"อาจารย์หมอ เรียกหนูหรือคะ"
คนเรียกถอนหายใจหนักๆ ออกมาด้วยความขัดใจ มือหนาปิดตำราที่ถืออยู่จนเกิดเสียงดังลั่น สัญญาณอันตรายทำเอาทั้งห้องเงียบเสียงราวกับหายตัวไปเสียอย่างนั้นอาจารย์หมอที่โยเกิร์ตเรียก หรือชื่อจริงๆ ของเขาที่ว่า สิบทิศ สืบเท้าเข้ามายืนตรงหน้าเธออย่างเชื่องช้า แต่ละย่างก้าวแฝงไปด้วยความกดดันอันมหาศาล
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความสูงที่มากกว่าเธอไปเกือบสิบเซ็นหรือสายตาคมดุดันแกมจริงจังภายใต้กรอบแว่นนั่นกันแน่ที่ทำเอาโยเกิร์ตรู้สึกเกร็งจนไม่กล้าเงยหน้ามองสบตา ฝ่ามือเรียวบางสั่นเทาเล็กน้อยทำเพียงแค่จิกอุ้งมือตัวเองไว้เท่านั้นเพื่อสะกดอารมณ์ประหม่า
"เงยหน้าขึ้นครับ"
ประโยคคำสั่งราบเรียบทว่าทรงพลังเด็ดขาด เธอทำตามอย่างไม่คิดเกี่ยงงอนเพราะไม่อยากมีเรื่องกับอาจารย์แบบเขา ดวงตาคู่สวยช้อนขึ้นสบตากับศัลยแพทย์หนุ่มใหญ่ผู้เนี๊ยบกริบ
"ผมเคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอครับ ว่าในชั่วโมงเรียน คุณต้องตั้งใจฟังไม่ใช่มัวเหม่อนึกถึงเรื่องไร้สาระ"
"หนูขอโทษค่ะ หนู...หนูไม่ได้ตั้งใจ"
"ไม่ได้ตั้งใจ? คุณมาเรียนหมอนะครับ ไม่ตั้งใจแบบนี้เวลารักษาคนไข้ จะแย่เอานะ"
โยเกิร์ตนิ่งเงียบไปอย่างเถียงไม่ออกทั้งที่ในใจเริ่มร่ำร้องว่า เอาอีกแล้ว อาจารย์จอมเนี้ยบวิชาเอาอีกแล้ว โดนหมายหัวเข้าจนได้ แต่เธอก็ได้แค่บ่นเท่านั้นเพราะไม่สามารถโต้เถียงอะไรได้เลย ทำได้เพียงน้อมรับคำติติงแสนเย็นชานั้นด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง
