บทที่ 33 ลักพา

“ไม่แน่ยังไง?”

“ไม่แน่ว่าผมอาจไม่จำเป็นต้องทำตัวเป็นผู้วิเศษ ก็สามารถสอยดอกฟ้าดอกนี้มาครองได้ตลอดไปน่ะสิจ๊ะทิคนดี”

เสียงห้าวมีกังวานทุ้มทั้งฟังอบอุ่น อ่อนหวาน และกระเซ้าเย้ายั่วพร้อมกันไป เช่นเดียวกับประกายตาวับสีน้ำเงินเข้มจัดนั่นเลย

ทิราภาแทบจะถอนหายใจโล่งอกเมื่อจบเพลงพอดี เนื่องจากวงแขนที่โอบร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ