บทที่ 13 13

ชายหนุ่มจึงหันไปมอง เห็นสตรีวัยกลางคนผมสีดอกเลาเดินลงมาจากรถ ดวงตาเฉียบซึ่งซ่อนอยู่ใต้กรอบแว่นใสจ้องเขม็งมองมาที่เขาอย่างจับผิด เขาจึงจำต้องลุกจากร่างบางที่ตนทาบทับอยู่อย่างรวดเร็ว

“คุณแม่ขา” เมรินรีบลุกยืน ก่อนวิ่งถลาเข้าสู่อ้อมอกมารดา ไม่รู้น้ำตามาจากไหน พากันรินไหลอาบสองแก้มไม่ขาดสาย ไหล่หล่อนสั...