บทที่ 10 ซื้อ

ตอน ซื้อ

"นุ่น!" พอวิ่งเข้าไปที่เตียงปองกานต์ก็เรียกชื่อหญิงสาวที่นอนกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดพยายามดิ้นไปดิ้นมาและร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างหนัก

"ฮือๆ ทำไม...นุ่นบอกให้ฆ่านุ่นให้ตายแล้วคุณจะช่วยนุ่นไว้ทำไม ฟื้นมาแล้วนุ่นก็ต้องมาตายทั้งเป็นแบบนี้ ฮือๆ" เธอเจ็บมาก สาหัสทั้งร่างกายและจิตใจ เจ็บจนแทบจะขยับร่างกายไม่ได้ ปองกานต์พูดอะไรไม่ออกมานอกจากสงสารผู้หญิงคนนี้จับใจ เธอต้องเจ็บปวดกับชีวิตบัดซบของตัวเองมากขนาดไหน ที่ถึงขั้นต้องร้องขอความตายขนาดนี้ ถึงจะรอดตายมาแล้วก็ยังจะอยากตายอีก

เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! ตุบ! กรี๊ด!

"อีXXXบัว!"

"อีXXXคุณหญิง!" เสียงทะเลาะวิิวาทตบตีของคุณหญิงมณีกับบุษบาดังขึ้น ทั้งสองตบตีและดึงผมกันไปมาอย่างไม่มีใครยอมใคร เป็นห่วงญาดาก็เป็นห่วงแต่เขาก็ต้องออกไปห้ามศึกของคนข้างนอกก่อน เหตุการณ์ตอนนี้จึงวุ่นวายมากจนทำเอาสองพ่อลูกหัวหมุนปรับอารมณ์กันไม่ทัน

"คุณพ่ออยู่ในนี้แหละครับ เดี๋ยวผมออกไปห้ามสองคนยนั้นก่อน"

"ได้ๆ ลูก" คุณชัชชาติก็หัวใจจะวายกับความชุลมุนวุ่นวายนี้

"ฮือๆ " ญาดายิ่งร้องไห้หนักขึ้น พอเห็นแบบนี้แล้วคุณชัชชาติจึงรู้ทันทีว่าตัวเองควรจะทำอะไรเป็นอย่างแรก

"นุ่น ไม่ร้องนะ ลูก ไม่เป็นไรนะ เข้มแข็งไว้ เดี๋ยวก็หายเจ็บ ต่อไปนี้ ฉัน ตาปาล์มแล้วก็คุณนีจะดูแลนุ่นเองนะ ไม่ต้องร้อง นุ่นเจ็บมากมั้ย หิวหรือเปล่า เดี๋ยวฉันจะเรียกหมอมาตรวจนะ" มันเป็นการปลอบใจที่ไม่ได้เสแสร้งหรือสักแต่ว่าจะพูดให้ญาดาหยุดร้องไห้อย่างเดียว เพราะมันเป็นคำพูดและความอ่อนโยนที่ออกมาจากใจ ทั้งคำพูดทั้งการกระทำที่แสดงออกมานั้นทำให้ญาดารู้สึกอบอุ่นขึ้นมาบ้าง โดยเฉพาะการที่คุณชัชชาติลูบหัวเธออย่างอ่อนโยนพลางพูดปลอบประโลมด้วยความจริงใจแบบนี้ ยิ่งทำให้คนที่โหยหาความรักอย่างเธอรู้สึกอบอุ่นและซาบซึ้งในความใจดีของท่าน ท่านใจดีเหมือนคุณพ่อ ธีรพงษ์ ของเธอเลย

"ฮือๆ" ญาดาไม่รู้จะตอบอะไรนอกจากนอนหลับตาให้น้ำตามันไหลรินออกมาจนกว่ามันจะหยุดไหลไปเอง ท่านชัชชาติยังคงลูบหัวปลอบประโลมเด็กสาวคนนี้เบาๆ สงสารเธอเหลือเกิน ยิ่งมองเห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาคู่นี้ท่านก็ยิ่งรู้สึกหดหู่ไปด้วยทำเอาคนแก่คนนี้อดน้ำตาไหลตามไม่ได้ และสิ่งที่ท่านพูดก็ไม่ใช่เรื่องโกหกท่านจะรับผิดชอบดูแลญาดาจนกว่าเธอจะเดินได้เอง...

หลังจากที่เจ้าหน้าที่ในโรงพยาบาลและปองกานต์เข้าไปห้ามศึกไว้ คุณหญิงมณีและบุษบาก็หยุดตบตีกันและก็ถูกเจ้าหน้าที่ไล่ออกมาตามระเบียบ ถือว่าโชคดีมากที่ตรงนี้เป็นชั้น vip คนจึงไม่เยอะ และเพราะไม่มีสิ่งของอุปกรณ์อะไรของโรงพยาบาลเสียหาย ทางโรงพยาบาลจึงอนุโลมและไม่ทำเรื่องแจ้งความเหตุทะเลาะวิวาท ถ้าไม่อย่างนั้นเรื่องการตบตีของคุณหญิงภรรยานักธุรกิจชื่อดังคงจะได้ลงข่าวหน้าหนึ่ง

เพราะก่อนหน้านี้คุณหญิงได้เอ่ยปากว่าจะขอคุยธุระกับบุษบาอีกเรื่อง ทั้งสองจึงออกมาคุยกันหน้าโรงพยาบาล โดยมีปองกานต์เดินตามมาคุมเพราะกลัวว่าจะเกิดเรื่องแบบเมื่อกี้ขึ้นอีก

"มีอะไรจะคุยกับฉันอีกล่ะ" บุษบาเปิดฉากถาม

"ความจริงฉันเพิ่งคิดเรื่องนี้ได้เมื่อกี้นี้เอง ฉันไม่รู้หรอกนะว่าตาปาล์มกับคุณชาติเขาจะเห็นด้วยมั้ย แต่ฉันก็คิดว่ามันเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้นุ่นมันหลุดพ้นออกมาจากคนระยำ อัปปรีย์อย่างแกได้"

"ทำไม แกต้องการจะสื่ออะไรอีคุณหญิงตลาด เหม็นกลิ่นปลาเค็ม" ยังไม่วายจะจิกกัดกันทางคำพูดทั้งที่ตอนนี้ก็ได้แผลกันไปแล้วทั้งคู่

"ใจเย็นๆ ครับคุณแม่" ปองกานต์พูดและจับมือมารดาเอาไว้ คุณหญิงสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามทำใจให้เย็นลง ก่อนจะพูดเรื่องที่ท่านต้องการเจรจากับคนตรงหน้าออกไป

"ฉันต้องการจะ ซื้อ ลูกสาวแก ฉันให้ราคา 2ล้านบาท แกสนใจมั้ย" ปองกานต์และบุษบาอึ้งกับสิ่งที่ได้ยิน

"ว่าไงนะ จะซื้ออีนุ่น ตั้ง2ล้าน!" บุษบาคิดว่าตัวเองได้ยินผิดไป

"ใช่ ฉันจะซื้อมัน แต่ต้องมีข้อแม้นะว่าถ้าแกรับเงินฉันแล้ว แกต้องไสหัวออกไปจากชีวิตนุ่นและครอบครัวฉัน ในเมื่อแกก็ไม่ได้รักแล้วก็ไม่ต้องการมันมาตั้งแต่แรกแล้ว สู้ขายให้ฉันและเดินออกจากชีวิตมันไปไม่ดีกว่าเหรอ ได้เงินตั้ง2ล้าน ถือซะว่านุ่นมันได้ตอบแทนบุญคุณแกที่เลี้ยงมันมาก็แล้วกัน" บุษบาตารุกวาวจากที่ตอนแรกเจ็บแผลจากการโดนตบ แต่ตอนนี้หล่อนยิ้มออกมาโดยที่ลืมความเจ็บปวดตรงบริเวณริมฝีปากไปแล้ว

'ที่นังหมอดูคนนั้นทักมันเป็นเรื่องจริงด้วย เรื่องที่อีนุ่นมันจะตอบแทนบุณคุณตอนโต อีนุ่นจะวาสนาดีมีผัวเป็นเศรษฐี กูจะได้เงินจากมันเป็นล้านๆ' นานมาแล้วเคยมีหมอดูคนหนึ่งทำนายดวงชะตาเธอไว้เช่นนี้ จากนั้นมานี่จึงเป็นสาเหตุหนึ่งที่เธอไม่ยอมทิ้งญาดา ถึงแม้จะเกลียดชังมากก็ตาม

"ได้ ฉันตกลง เอาเงินมาสิ แล้วก็เอาอีนุ่นไปเลยนะจะเอามันไปทำอะไรก็ได้ ว่าแต่ทำไมคุณหญิงต้องซื้อมันตั้ง 2ล้านด้วยแค่คนใช้คนเดียว" หล่อนเริ่มสงสัยขึ้นมาว่าทำไมอยู่ๆ คุณหญิงถึงอยากจะซื้อชีวิตของญาดา แถมยังให้ราคาแพงมากขนาดนี้

"ใครว่าฉันจะซื้อมันมาเป็นคนใช้ ฉันจะซื้อมันมาให้เป็น 'เมีย' ตาปาล์มต่างหาก"

"ฮะ!" อีกสองคนที่ยืนฟังถึงกับสะดุ้งโดยเฉพาะปองกานต์

"ฮ่าๆ จะตลกเกินไปแล้วนะคะคุณหญิง ขนาดตอนนั้นฉันให้มันฟรีๆ คุณปาล์มยังเมินมันขนาดนั้น แล้วคราวนี้คุณปาล์มจะไม่อกแตกตายเลยเหรอคะ คุณหญิงถึงขั้นซื้อมันไปเป็นสะใภ้เลย" บุษบาไม่วายหัวเราะหัวร่อออกมาเพราะคิดว่ายังไงปองกานต์ก็คงไม่ยอมรับญาดาเป็นเมียอยู่แล้ว

"ปาล์มจะยอมเป็นผัวของมันหรือไม่ฉันไม่สน ฉันแค่ต้องการจะลากมันให้ออกมาจากชีวิตของคนชั่วๆ อย่างแกก็เท่านั้น แกจะตกลงมั้ยล่ะ ถ้าตกลงฉันจะเซ็นต์เช็คให้ตรงนี้เลย" คุณหญิงยื่นคำขาดท่านไตร่ตรองและคิดมาดีแล้วว่าวิธีนี้จะต้องเป็นวิธีที่ดีที่สุด

"ตกลงค่ะตกลง รีบๆ เซ็นต์มาเลยนะ" เธอดูร้อนรนพอๆ กับตอนที่รู้ว่าญาดาตกบันไดเลย ยิ่งสองแม่ลูกเห็นท่าทีร้อนเงินจนออกนอกหน้าขนาดนี้ของบุษบาก็ยิ่งเหนื่อยใจ สงสารญาดายิ่งนัก

"ขอบคุณค่ะคุณหญิง" หล่อนไหว้ขอบคุณจนเกือบจะกราบเลยด้วยซ้ำหลังจากที่รับเช็คมา

"อ้อ ไหนๆ อีนุ่นมันก็แทนคุณให้ฉันขนาดนี้แล้ว ฉันก็มีเรื่องบางอย่าอยากจะบอกค่ะ อีนุ่นน่ะมันเป็นเด็กดีนะคะ ดีมาตลอดชีวิตของมัน ฉันสั่งให้มันทำเลวสารพัดมันก็ไม่เคยเต็มใจทำสักครั้ง ขนาดเลี้ยงให้มันเลวมันยังเป็นคนดีเลย คุณหญิงกับคุณปาล์มไม่ต้องโกรธเกลียดอะไรมันหรอกค่ะ เพราะเรื่องที่มันท้องกับคุณปาล์ม คืนนั้นฉันเป็นคนลากคุณปาล์มเข้าไปในห้องมันเองจากนั้นฉันก็จัดการล็อคห้อง ตอนแรกก็ไม่ได้มั่นใจหรอกนะคะว่าคุณปาล์มเขาจะข่มขืนมัน เพราะเขาก็ขาดสติซะขนาดนั้น แต่พอเช้ามาฉันก็เลยได้รู้ค่ะว่าสิ่งที่ฉันทำมันสำเร็จ แถมตอนนี้ยังได้เงินมาตั้ง 2ล้านแหนะ ฮ่าๆ "

"อี...อีXXX มึงไปเลยนะ ไม่ต้องกลับมาให้กูเห็นหน้าอีก อีเวร ถ้ามึงกลับมาอีกกูเอามึงตายแน่"บุษบาเดินอารมณ์ดีถือเช็คออกไป แต่เธอได้ทำให้สองแม่ลูกทึ่งกับความเลวของเธอมากกว่าเดิม

"เฮ้อ...แม่ล่ะสงสารนุ่นมันจริงๆ ตอนแรกก็นึกว่าอีนี่มันเป็นคนดีเพราะเห็นนุ่นมันเป็นเด็กดีมาก แต่ที่ไหนได้...มันต้องทรมานใจ ต้องเจอเรื่องแย่ๆ มามากแค่ไหน ถึงอดทนอยู่กับอีบัวตั้งแต่เด็กจนโต"

"ผมล่ะไม่รู้จะด่าอะไรเขาดี..." ปองกานต์ยอมแพ้จริงๆ เขาไม่รู้จะด่าอะไรบุษบาดี คนชั่วช้าต่ำทรามขนาดนี้จะด่าว่า xxxเขายังสงสารตัวxxx เลย

"อ้อ เรื่องที่แม่ซื้อนุ่นมาเป็นเมียปาล์ม ปาล์มจะไม่ยอมรับแม่ก็ไม่ว่าหรอกนะ แต่ถ้าให้พูดกันตามตรงสถานะของนุ่นตอนนีี้มันก็เป็นเมียทางพฤตินัยของปาล์มจริงๆ แม่ก็แค่อยากจะหาสถานะให้มันยังอยู่ในบ้านหลังนี้ต่อไปได้ก็เท่านั้น แม่ไม่รู้ว่าคุณพ่่อเขาจะโอเคมั้ยแต่แม่จะขอรับผิดชอบชีวิตมันเอง"

"เราคงต้องไปคุยกับคุณพ่ออีกที แต่เรื่องที่คุณแม่จะให้นุ่นอยู่ในฐานะเมียของผม ผมโอเคนะครับ" คุณหญิงไม่คิดว่าท่านจะได้ยินอะไรแบบนี้จากปากของลูกชาย ทั้งลูกทั้งแม่ต่างก็พากันอึ้งในความคิดของฝ่ายตรงข้ามกันเอง นั่นก็เพราะมีนิสัยชอบทำในสิ่งที่คนอื่นไม่คาดคิดเหมือนกันทั้งคู่

"ดีแล้วลูก แม่รู้สึกผิดแล้วก็สงสารชีวิตมันเหลือเกิน ถ้าปาล์มไม่รักมันก็ไม่เป็นไร ไว้มันเดินได้แล้วก็ค่อยเลิกลากันไป ให้เงินมันไปเริ่มต้นชีวิตใหม่สักก้อน ระหว่างนี้ปาล์มก็ดีกับมันหน่อยนะลูก ไม่รักก็อย่าไปทำร้ายมันสงสารมันเถอะ ส่วนเรื่องหนูน้ำตาลถ้าตัดใจได้ก็ตัดใจไปซะ ลูกชายแม่สมบูรณ์แบบขนาดนี้ สักวันก็คงจะหาเมียดีๆ ได้"

"ครับคุณแม่" ปองกานต์ตกลงและจะทำทุกอย่างตามที่มารดาขอร้องรวมถึงเรื่องที่จะต้องตัดใจจากคนรักเก่าด้วย...