บทที่ 47 47

๔๗

@เพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง

"เจ็บค่ะ" กระต่ายร้องบอกเมื่อแรงบีบของนิ้วเรียวยาวที่วางโอบล้อมบนข้อมือเล็กทิ้งน้ำหนักลงมากกว่าเก่า

รชานนท์ชะงักไปเมื่อได้ยินแบบนั้น เขาดันลิ้นเข้าหากระพุ้งแก้มเป็นเชิงควบคุมสติก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ

"...ขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจ"

"ต่ายว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันนะคะ"

"...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ