บทที่ 17 รอยร้าวในใจ

นาฬิกาดิจิทัลบนโต๊ะทำงานภายในห้องพักชั้นบนของแสดงเวลา 02.40 น.

ความเงียบสงัดของยามวิกาลเข้าปกคลุมไปทั่วทุกมุมของตัวคฤหาสน์ ทว่าภายในห้องนอนกว้างของทศวรรษกลับยังคงมีร่างสูงใหญ่เดินวนไปวนมาอย่างกระวนกระวาย ราวกับไม่รู้ว่าควรจัดการกับความรู้สึกของตัวเองอย่างไร

ทศวรรษถอดเสื้อสูทกับเนกไทออกโยนพาดไว้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ