บทที่ 39 รังเกียจไปแล้ว

ชายหนุ่มค่อยๆ คลายแรงตรึงที่ข้อมือบางลง ความเร่าร้อนดุดันในดวงตาคมค่อยๆ จางหาย เหลือเพียงความสับสนร้าวรานที่ยากจะปิดบัง เขาอยากจะเอื้อนเอ่ยคำขอโทษ อยากจะดึงเธอเข้ามาโอบกอดไว้ในอ้อมแขนเพื่อประโลมขวัญ แต่เขาก็รู้ดีว่าในยามนี้ อ้อมกอดของเขาคือสิ่งที่น่าหวาดกลัวที่สุดสำหรับเธอ

ทศวรรษขยับตัวถอยห่างออกมา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ