บทที่ 41 ก้าวร้าวเกินเยียวยา

เสียงฝีเท้าของอรนภาที่เดินห่างออกไปไม่ได้ดังก้องแค่ในโถงทางเดิน แต่มันดังก้องในหัวของทศวรรษด้วย ทุกย่างก้าวที่ไร้ชีวิตชีวาของภรรยา เหมือนกำลังทุบกำแพงสติที่เหลืออยู่ของเขาให้แหลกเป็นผุยผง ชายหนุ่มยืนนิ่งค้างดวงตาคมกริบมองตามร่างบางที่ลับสายตาไป ความร้อนรนและกระอักกระอ่วนตีรวนในอกจนจุกแน่น ลมหายใจ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ