บทที่ 42 บอบช้ำเจียนตาย

เสียงฝีเท้าเร่งรีบของทศวรรษหยุดชะงักลงที่หน้าบานประตูห้องนอนส่วนตัวของอรนภา หัวใจของนายแพทย์หนุ่มเต้นรัวระรัวด้วยความร้อนรนและหวาดหวั่น ความสำนึกผิดที่สะสมมาตั้งแต่ยุ่งยามรุ่งสางตีรวนขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอจนแทบหายใจไม่ออก เขายกมือขึ้นหมายจะเคาะประตูเรียก แต่ในจังหวะเดียวกันนั้น ปลายพลาสติกและเสียงกระท...