บทที่ 48 ไม่ต้องมาเสแสร้ง

ทศวรรษยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นนานพอสมควร น้ำตาที่เอ่อคลอเริ่มไหลลงมาตามแก้มโดยไม่ตั้งใจ เขาเช็ดมันด้วยหลังมืออย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังคงไม่กล้าขยับเข้าไปใกล้กว่านี้ ร่างสูงของเขายังคงเกร็งอยู่ที่ปลายเตียง ราวกับมีโซ่ตรวนมองไม่เห็นล่ามขาไว้

“อ้อน” เสียงของเขาแหบแห้งจนแทบฟังไม่ชัด เขากลืนน้ำลายอย่างฝืนๆ ก่อนจะ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ