บทที่ 6 สมุดบันทึกที่ลืมไว้ (1)

สมุดบันทึกที่ลืมไว้

เสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้นเบา ๆ ในความมืด สายขิมลืมตาตื่นขึ้นมาตอนตีห้าตรง เธอลุกขึ้นนั่งบนเตียงไม้เก่าในเรือนเล็กท้ายสวน สูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกกำลังใจให้ตัวเอง

แสงไฟจากตึกใหญ่ตระกูลวัฒนากุลยังคงปิดสนิท มีเพียงความเงียบและเสียงแมลงกลางคืนที่เริ่มซาลง

เธอรีบจัดการตัวเอง สวมเสื้อเชิ้ตสีเบจธรรมดากับกางเกงยีนส์ขายาวที่ทะมัดทะแมง เหมาะสำหรับการลุยงานภาคสนาม วันนี้เธอมีนัดถ่ายภาพนอกสถานที่ให้กับแบรนด์เสื้อผ้าวัยรุ่นแบรนด์หนึ่ง ซึ่งเป็นงานที่รับไว้ตั้งแต่ก่อนจะตกลงเซ็นสัญญาจ้างแต่งงาน เงินค่าจ้างห้าล้านบาทนั้นเธอจะได้รับเต็มจำนวนก็ต่อเมื่ออยู่ครบหนึ่งปี แต่ระหว่างนี้เธอจำเป็นต้องมีเงินสดติดตัวไว้สำหรับค่าใช้จ่ายรายวันของตัวเองและค่ายาของแม่ โดยไม่ต้องบากหน้าไปขอเงินจากศิลาให้เขาดูถูกซ้ำสอง

ที่สำคัญการออกบ้านตั้งแต่เช้าตรู่แบบนี้เป็นแผนการที่ดีในการหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับศิลา สายขิมยังจำสายตาเหยียดหยามและคำพูดทิ่มแทงของเขาเมื่อเย็นวานได้ดี เธอไม่อยากเริ่มต้นวันใหม่ด้วยการรองรับอารมณ์ร้ายของคนไข้ปากเสียคนนั้น

สายขิมตรวจสอบกล้องถ่ายรูป เลนส์ และอุปกรณ์สำรองในกระเป๋าเป้คู่ใจจนครบถ้วน เมื่อเห็นว่าทุกอย่างพร้อม เธอจึงก้าวออกจากเรือนเล็ก ลัดเลาะผ่านสวนที่ยังมืดสลัวมุ่งตรงไปยังห้องครัวหลังตึกใหญ่

แสงไฟนีออนในครัวเปิดสว่างอยู่ก่อนแล้ว พร้อมกับร่างของป้านุ่มที่กำลังยืนเตรียมหม้อข้าวต้มยามเช้า

"อ้าว!!! คุณขิม ทำไมตื่นเช้าจังเลยคะเนี่ย" ป้านุ่มหันมาทักทายด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นสะใภ้คนใหม่สะพายเป้ใบโต

"ขิมมีงานถ่ายภาพข้างนอกค่ะป้านุ่ม นัดลูกค้าไว้เจ็ดโมงเช้าแถวชานเมือง เลยต้องรีบออกไปก่อนแท็กซี่จะหายากค่ะ" สายขิมตอบพร้อมส่งยิ้มบาง ๆ

"แล้วเรื่องคุณชายศิลาล่ะคะ เมื่อวานป้าได้ยินคุณชายสั่งไว้ว่าหกโมงตรงให้ขึ้นไปเตรียมน้ำอุ่น" ป้านุ่มทำสีหน้ากังวล เพราะรู้ดีว่าเจ้านายหนุ่มเป็นคนตรงต่อเวลาและอารมณ์ร้ายแค่ไหนถ้าไม่ได้ดั่งใจ

"ขิมเตรียมเอกสารการดูแลของคุณศิลาไว้ให้แล้วค่ะ" สายขิมวางสมุดบันทึกเล่มหนาปกสีน้ำเงินลงบนโต๊ะเตรียมอาหาร

"ในนี้ขิมเขียนรายละเอียดตารางยา อาหารที่ต้องระวัง และท่ากายภาพบำบัดช่วงเช้าไว้ให้หมดแล้วค่ะ รบกวนป้านุ่มช่วยส่งให้คุณศิลาแทนขิมทีนะคะ ขิมคงกลับมาช่วงเย็น ๆ เลยค่ะ"

"เอ่อ!!! จะดีเหรอคะคุณขิม คุณชายเธอจะพาลโกรธเอานะคะ"

"ขิมมาทำงานตามสัญญาจ้างค่ะป้านุ่ม ไม่ได้มาเป็นคนรองรับอารมณ์ใครตลอดสี่สิบแปดชั่วโมง อีกอย่างงานนี้ขิมรับไว้ก่อนล่วงหน้า ขิมทิ้งลูกค้าไม่ได้ค่ะ ขิมขอตัวก่อนนะคะ เดี๋ยวจะตกรถ"

สายขิมตัดบทอย่างสุภาพค้อมศีรษะให้แม่บ้านอาวุโส แล้วรีบเดินเลี่ยงออกไปทางประตูรั้วเล็กด้านหลังคฤหาสน์ทันที

ป้านุ่มมองตามแผ่นหลังบางไปด้วยความหนักใจ พลางก้มลงมองสมุดบันทึกเล่มน้ำเงินบนโต๊ะ เธอรู้ดีว่าพายุลูกใหญ่กำลังจะตั้งเค้าในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้แล้ว

เข็มนาฬิกาเรือนใหญ่ในห้องนอนตึกใหญ่ชี้ที่เวลาหกโมงตรงเป๊ะ

ศิลานั่งอยู่บนรถเข็นไฟฟ้าข้างเตียงนอนของเขา ชายหนุ่มแต่งตัวเรียบร้อยแล้วด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนและกางเกงขายาว ท่อนบนของเขาดูสง่างามสมส่วนทว่าท่อนล่างกลับไร้ความรู้สึก ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึง สายตาคมกริบจับจ้องไปที่บานประตูห้องนอนอย่างจดจ่อ เขารอคอยเสียงเคาะประตูจากผู้หญิงที่ชื่อสายขิม

หกโมงห้านาที... ห้องนอนยังคงเงียบสนิท

หกโมงสิบนาที... ยังไร้ร่องรอยของพยาบาลรับจ้าง

ความอดทนของศิลาหมดลงทันที คิ้วหนาขมวดเข้าหากันจนแทบชนกัน อารมณ์โกรธปะทุขึ้นในอกอย่างรุนแรง เขารู้สึกเหมือนถูกผู้หญิงหน้าเงินคนนั้นลูบคม ประกาศกฎไว้ชัดเจนเมื่อวานว่าถ้ามาสายจะหักเงิน แต่เธอกลับกล้าดีขัดคำสั่งเขาตั้งแต่วันแรกที่เริ่มต้นงาน

"กล้าดี ยังไง" ศิลาคำรามเสียงต่ำในลำคอ

มือหนากดปุ่มบังคับรถเข็นไฟฟ้าให้เคลื่อนตัวอย่างรวดเร็ว บดล้อผ่านพื้นพรมมุ่งตรงไปที่ประตูห้อง เขาเปิดประตูออกกว้างด้วยแรงอารมณ์ ก่อนจะบังคับรถเข็นเข้าลิฟต์ส่วนตัวเพื่อกดลงไปยังชั้นล่างของตึกใหญ่ เสียงล้อรถเข็นบดไปตามพื้นหินอ่อนดังก้อง สะท้อนถึงความเกรี้ยวกราดของผู้เป็นเจ้าของบ้าน

"สายขิม! ออกมาเดี๋ยวนี้!" ศิลาตะโกนเรียกเสียงดังลั่นห้องโถงกลาง ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก

ความเงียบคือคำตอบเดียวที่เขาได้รับ ชายหนุ่มบดล้อรถเข็นตรงไปยังห้องครัวด้วยความรวดเร็ว ภาพที่เห็นมีเพียงป้านุ่มที่กำลังยืนหน้าตาตื่น ถือทัพพีค้างไว้ในมือด้วยความตกใจเสียงตะโกน

"สายขิมอยู่ไหนป้านุ่ม! ไปลากตัวผู้หญิงคนนั้นลงมาจากเรือนเล็กเดี๋ยวนี้! กล้าดียังไงปล่อยให้ฉันนั่งรอ ขนข้าวของมาแต่ตัวแล้วยังจะมาขี้เกียจอีกหรือไง!" ศิลาตวาดลั่นจนป้านุ่มตัวสั่น

"คู... คุณชายคะ ใจเย็น ๆ ก่อนค่ะ" ป้านุ่มรีบวางทัพพีแล้วเดินเข้ามาหา

"คุณขิมเธอไม่ได้อยู่บนเรือนเล็กหรอกค่ะ เธอออกไปทำงานข้างนอกตั้งแต่ตีห้าครึ่งแล้วค่ะ เห็นบอกว่ามีนัดถ่ายภาพกับลูกค้าตั้งแต่วันก่อนแล้ว"

"ทำงานข้างนอก" ศิลาทวนคำ เสียงของเขาเข้มขึ้นจนน่ากลัว

"เธอเป็นเมียรับจ้างของฉัน มีหน้าที่ดูแลฉัน เงินห้าล้านยังไม่พอใช้หรือไงถึงต้องออกไปรับงานข้างนอกอีก! แล้วหน้าที่พยาบาลล่ะ ทิ้งขว้างแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหน!"

"คุณขิมไม่ได้ทิ้งงานนะคะคุณชาย" ป้านุ่มรีบอธิบายพลางเดินไปหยิบสมุดเล่มสีน้ำเงินบนโต๊ะมายื่นให้เจ้านาย

"เธอฝากสมุดเล่มนี้ไว้ให้คุณชายค่ะ บอกว่าเตรียมข้อมูลการดูแลทุกอย่างไว้ให้หมดแล้ว"

ศิลาปัดมือปฏิเสธไม่ยอมรับสมุดเล่มนั้น จนมันร่วงหล่นลงไปกองบนพื้นห้องครัวอย่างแรง