บทที่ 10 คืนแรก NC18++

สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านกระจกบานโตของเพ้นท์เฮาส์หรู เสียงเข็มนาฬิกาบนผนังดังเป็นจังหวะเชื่องช้า มิลินนั่งอยู่บนขอบเตียงกว้างภายในห้องนอนชั้นล่าง หัวใจของเธอเต้นตึกตักรุนแรงจนแทบหลุดออกจากอก มือน้อยๆ สองข้างประสานเข้าหากันแน่นจนเย็นชืด เธอสวมชุดนอนผ้าซาตินสายเดี่ยวสีขาวนวลที่เตรียมไว้สำหรับคืนนี้ ร่างกายสั่นสะท้านไปทั้งร่างด้วยความกลัวและประหม่าที่ถดถอยไม่ได้

คำพูดเมื่อตอนเช้ายังคงดังก้องในหัวไม่หยุด

“คืนนี้เตรียมตัวไว้ด้วย”

ลูกบิดประตูห้องนอนค่อยๆ หมุนออกอย่างเชื่องช้า เสียงเปิดประตูดัง แกร๊ก สั้นๆ ท่ามกลางความเงียบสงัด

ร่างสูงใหญ่ของอี้เฟยก้าวเข้ามาภายในห้อง เขาเพิ่งอาบน้ำเสร็จ เรือนผมสีเข้มยังคงเปียกชื้นเล็กน้อย หยดน้ำเกาะพราวตามลาดไหล่หนาและแผงอกเปลือยเปล่าท่อนบน เขาใส่เพียงกางเกงขายาวสีดำตัวเดียว รังสีความดุดันและกลิ่นน้ำหอมเปลือกไม้เฉพาะตัวของเขาพุ่งตรงเข้ามาครอบคลุมทั่วทุกตารางนิ้วของห้องนอนชั้นล่างทันที

ดวงตาคมกริบสีเข้มดุจซาตานกวาดมองร่างบางที่นั่งเกร็งอยู่บนเตียง มิลินก้มหน้าลงต่ำ ไม่กล้าสบสายตาเยือกเย็นคู่นั้น เสียงหัวใจของเธอเต้นระทึกจนได้ยินชัดเจนในความเงียบ

อี้เฟยก้าวเท้าสั้นๆ เข้ามาหยุดอยู่ข้างเตียง แรงกดดันอันหนักอึ้งทำให้มิลินต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อรวบรวมสติ เขาทรุดกายลงนั่งบนเตียงข้างเธอ เตียงนุ่มยุบตัวลงตามน้ำหนักตัว ชายหนุ่มเอื้อมมือหนาและแข็งแรงออกมา เชยคางมนของเธอขึ้นอย่างช้าๆ

“มองหน้าฉัน”บังคับให้ใบหน้าหวานสบตากับเขาตรงๆ

“...”

แก้มเนียนของมิลินร้อนผ่าวด้วยความอับอายและประหม่า ดวงตากลมโตสั่นระริกเปี่ยมไปด้วยความหวาดหวั่นอย่างปิดไม่มิด อี้เฟยมองดูความบริสุทธิ์และไร้เดียงสาของหญิงสาวตรงหน้า ในใจของเขากลับมีความรู้สึกประหลาดวูบขึ้นมา... เธอไม่ได้แสร้งทำ แต่เธอกลัวเขาจริงๆ

"ไม่ต้องกลัว..." น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบเอ่ยขึ้นเบาๆ ผิดไปจากน้ำเสียงเด็ดขาดเย็นชาที่เขาเคยใช้ อี้เฟยไล้นิ้วโป้งไปตามพวงแก้มนุ่มอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นอบอุ่นและนุ่มนวลผิดคาด จนมิลินเผลอเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความประหลาดใจ

“อือ…” นิ้วโป้งนวดคลึงริมฝีปากเล็กเบาๆจนร่างบางส่งเสียงในลำคอออกมา

อี้เฟยไม่รอช้าค่อยๆ โน้มใบหน้าคมคายลงมา ประทับจูบลงบนริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบาและนุ่มนวล “อื้อ!” เขาไม่ได้จู่โจมอย่างรุนแรงหรือบีบบังคับตามอารมณ์มาเฟีย หากแต่ค่อยๆ ละเลียดชิมความหวานชื้นอย่างลึกซึ้ง

มิลินขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ความปั่นป่วนปะทุขึ้นในท้องน้อยอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน มือบางเผลอกำผ้าปูที่นอนแน่นเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว

“อ๊ะ อื้อ!” อี้เฟยใช้ขบเบาๆเพื่อให้เธอเปิดปากลิ้นหนาสอดแทรกเข้าไปภายในโพรงปากนุ่มเพื่อควานหาชิมความหวานจากร่างนุ่มนิ่มด้วยความกระหายอยาก

เมื่อความเกร็งกลัวเริ่มคลายลงด้วยสัมผัสอันนุ่มนวล อี้เฟยก็ค่อยๆ เอนร่างบางลงนอนบนเตียงนุ่ม มือหนาเลื่อนลงไปลูบไล้เรือนร่างอรชรอย่างเบามือ สัมผัสร้อนผ่าวจากฝ่ามือของเขาแทรกซึมผ่านผิวกายเนียนลื่น

“อ๊ะ!?”

มือหยาบกร้านเลิกชุดนอนบางเบาของเธอขึ้นเหนืออกด้วยความรวดเร็วเขาเลื่อนมือลงต่ำไปยังจุดอันตรายสัมผัสจากฝ่ามือหยาบกร้านที่เอาแต่วนเวียนอยู่บนแพนตี้ตัวจิ๋วกำลังลุกล้ำเข้าไปภายในอย่างช้าๆ

จากหนึ่ง “อ๊ะ!!”

ไปสอง

“คุณอี้..อ๊ะ!”

และสามตามลำดับ

”อ๊า!!...จะ เจ็บค่ะ”

“ชู่ว” เสียงลมหายใจที่ขาดห้วงคล้ายกำลังปลอบโยนแต่กลับไม่ใช่อย่างที่คิดเขากำลังทำให้เธอเลิกสนใจความเจ็บที่แล่นผ่านไปทั่วร่างเพราะโดนลุกล้ำจากข้างล่าง

“อื้อ!!” เบี่ยงเบนความสนใจด้วยรสจูบที่เริ่มทวีความรุนแรงขึ้นทีละนิด

มิลินพยายามหุบขาที่อ้ากว้างเข้าหากันแต่เหมือนเขาจะรู้ทันมือหนึ่งข้างทำหน้าที่อย่างต่อเนื่องส่วนอีกข้างรวบแขนของเธอไว้เหนือศรีษะ เขาแทรกร่างกายที่แข็งแรงตรงกลางหว่างขาเอาไว้

“อย่าดื้อสิ” น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งสูงเขาถอดกางเกงออกด้วยความชำนาญจนกระทั่งสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายในกำลังตั้งชูชันเด่นหราต่อหน้าต่อตาเธอ

มิลินผงะอ้าปากค้างด้วยความตกใจขนาดของเขามันใหญ่เกินไปเธอรับไม่ไหวแน่ๆ

“มะ ไม่ทำได้ไหมคะ…” น้ำเสียงประกอบกับร่างเล็กที่กำลังสั่นอย่างกับลูกนกไม่ได้ทำให้เขานึกสงสารแต่อย่างใด “อย่าทำให้ฉันหงุดหงิด”

“รับเงินไปแล้วก็ควรทำหน้าที่ของเธอซะ”

“อื้อ!!”