บทที่ 3 ทางเลือกที่ไร้ทางเลี่ยง

แสงแดดยามเช้าสว่างจ้าลอดผ่านช่องว่างของผ้าม่าน ภายในร้านกาแฟขนาดเล็กใกล้โรงพยาบาล แต่ความอบอุ่นของมันกลับไม่สามารถแทรกซึมเข้าไปในหัวใจที่หนาวชื้นของมิลินได้เลย เธอนั่งจ้องมองแก้วน้ำชาที่เย็นชืดมานานหลายสิบนาที สมองวนเวียนคิดหาทางออกเรื่องเงินหกหลักจนหัวจะระเบิด ความสิ้นหวังพุ่งสูงจนแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหวแต่เธอกลับไม่ยอมให้มันไหลออกมา

“มิลิน! แกเป็นยังไงบ้าง?” เสียงหวานคุ้นหูดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของ ‘เอวา’ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย เอวาขยับเก้าอี้นั่งลงฝั่งตรงข้ามด้วยสีหน้ากังวลใจอย่างเห็นได้ชัด เธอเอื้อมมือมากุมมือน้อยๆของมิลินที่กำลังสั่นระริกไว้แน่น

“เอวา... ยายฉัน...” มิลินเอ่ยเสียงแผ่ว น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ร่วงหยดลงบนหลังมือของเพื่อนสนิท “หมอบอกว่าค่าผ่าตัดกับค่ารักษาพยาบาลเป็นเงินหลักแสน... ฉันไม่สามารถหาเงินจำนวนนั้นได้ทันแน่ๆฉันควรทำยังไงดี ฉันไม่อยากเสียยายไป...”

เอวามองเพื่อนรักด้วยความสงสารจับใจ มิลินเป็นคนดีและสู้ชีวิตมาโดยตลอด ความกตัญญูที่มีต่อยายพิมใจนั้นยิ่งใหญ่เกินกว่าใครจะเปรียบ เอวาถอนหายใจยาว พลางขมวดคิ้วเหมือนกำลังชั่งใจกับความคิดบางอย่างในหัว

“มิลิน... ฟังฉันนะ” เอวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังและเบาลงจนเกือบเป็นเสียงซุบซิบ “ฉันพอจะมีทางออกเรื่องเงินให้แกได้ แต่มัน... มันอาจจะไม่ใช่วิธีปกติทั่วไป”

มิลินเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนด้วยแววตาเป็นประกายแห่งความหวัง ไม่ว่าจะเป็นวิธีไหน ในเวลานี้เธอก็พร้อมจะรับฟังทั้งนั้น

“วิธีอะไรเหรอเอวา? ให้ฉันทำอะไรก็ได้! ขอแค่ได้เงินมารักษายาย ฉันยอมทุกอย่าง!”

เอวาถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนจะเล่าความจริงให้ฟัง “แกจำพี่ชายฉันที่ทำงานเป็นคนติดตามให้พวกนักธุรกิจใหญ่ได้ไหม? เมื่อเช้านี้พี่ชายฉันโทรมาเล่าให้ฟังว่า เจ้านายของเขา—ซึ่งเป็นมหาเศรษฐีตระกูลใหญ่และทรงอิทธิพลมาก กำลังมองหาผู้หญิงมาทำสัญญาเป็น แม่อุ้มบุญ”

“แม่อุ้มบุญ...” มิลินพึมพำ ทวนคำนั้นเบาๆราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่พึ่งได้ยิน ริมฝีปากเอื้อนเอ่ยคำนั้นออกมาแบบไม่รู้ตัวทันทีที่ได้ยินเหมือนโลกหยุดหมุนสมองมึนงงไปชั่วขณะ

“ใช่” เอวาพยักหน้า

“ต้องไปมีลูกให้กับคนแปลกหน้าเนี่ยนะ?”

“อื้ม แต่ค่าตอบแทนสูงมากเลยนะ” ดูเหมือนประโยคสุดท้ายจะดึงสติของมิลินให้กลับสู่ร่องรอยเดิม เอวาจึงรีบเอ่ยข้อมูลที่รู้มาให้เพื่อนฟัง

“เงื่อนไขคือต้องเป็นผู้หญิงที่บริสุทธิ์ ร่างกายแข็งแรงสมบูรณ์ มีระยะเวลาสัญญาหนึ่งปีเต็ม... ค่าตอบแทนก้อนแรกและเงินเดือนตลอดสัญญาสูงถึงหกหลัก และถ้าตั้งท้องสำเร็จหรือครบสัญญา เงินตอบแทนรวมทั้งหมดสูงถึง ‘เจ็ดหลัก’ เลยนะมิลิน!”

เงินเจ็ดหลัก…

ตัวเลขหลักล้านที่ลอยเข้ามาในหัวทำให้มิลินชะงักกึก ไม่ใช่แค่ค่าผ่าตัดหกหลักที่จะรักษายายให้หายขาดได้เท่านั้น แต่ยังมีเงินเหลือมากพอที่จะดูแลชีวิตของยายในยามแก่ชราได้อย่างสุขสบายโดยไม่ต้องลำบากอีกต่อไป

“แต่ว่า... สัญญาแบบนี้มันต้องแลกกับการที่แกต้องย้ายไปอยู่กับเขา และที่สำคัญที่สุดเมื่อเด็กคลอดออกมา แกจะไม่มีสิทธิ์ในตัวลูกแม้แต่นิดเดียว”

มิลินกุมมือตัวเองแน่น ความดิ้นรนและแรงกดดันทางความคิดตีรวนอยู่ในอกอย่างหนัก ศักดิ์ศรีของหญิงสาว อิสรภาพของชีวิต และความบริสุทธิ์ที่เธอเฝ้าถนอมมาตลอด 24 ปี...

ทั้งหมดนี้ต้องถูกนำไปแลกในฐานะแม่พันธุ์อุ้มบุญให้กับชายแปลกหน้าที่เธอไม่เคยแม้แต่จะเห็นหน้า

แต่เมื่อภาพของยายพิมใจที่นอนใส่ท่อช่วยหายใจ ร่างกายผอมแห้งทรมานอยู่บนเตียงคนไข้ซ้อนทับเข้ามาในความคิด หัวใจของมิลินก็พลันหนักแน่นขึ้นมาทันที

ศักดิ์ศรีมันกินไม่ได้... และมันไม่อาจต่อชีวิตของคนที่เธอรักที่สุดในโลกได้เช่นกัน

“ฉันยอม” มิลินตอบออกไปด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว แม้ดวงตาจะเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาก็ตาม “แกจะไหวแน่หรอมิลินฉันว่า-” ยังไม่ทันที่จะพูดจบมิลินก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ฉันไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้วเอวา... ถ้าไม่มียาย ชีวิตฉันก็ไม่มีความหมายอะไรอีกแล้ว”

เอวามองสบตาเพื่อนสนิทด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งเห็นใจและนับถือในความเสียสละอันยิ่งใหญ่ เธอพยักหน้ารับช้าๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา

“ตกลง... ฉันจะบอกเขาพี่ชายของฉัน ย้อนกลับไม่ได้แล้วนะมิลิน”

มิลินหลับตาลงปล่อยให้น้ำตาไหลผ่านแก้ม สูดหายใจเข้าลึกๆ เธอเลือกก้าวลงสู่เส้นทางนี้ด้วยตัวเอง เส้นทางที่จะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล