บทที่ 38 ปลอบโยน

“มิลิน...”

เสียงเรียกแผ่วเบาของคุณยายพิมใจดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบยกหลังมือขึ้นเช็ดน้ำตาและสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามข่มความเศร้าที่กำลังตีตื้นขึ้นมาให้กลับลงไปซ่อนอยู่ภายในอก แล้วจึงหันกลับไปมองผู้เป็นยายด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ที่ฝืนแต่งแต้มขึ้นบนใบหน้า

“ยายยังไม่นอนอีกเหรอค...