บทที่ 48 ตลอดชีวิต

เสียงของมิลินแผ่วเบาลงเมื่อความรู้สึกบางอย่างเอ่อท้นขึ้นมา เธอก้มลงจูบหน้าผากลูกชายอีกครั้ง พยายามเก็บซ่อนความคิดถึงที่ยังคงหลงเหลืออยู่ ทว่าเด็กน้อยกลับยกมือขึ้นจับปลายจมูกของเธอแล้วออกแรงบีบเบา ๆ

“อะ!”

มิลินแกล้งทำหน้าตกใจ ก่อนแสร้งเบือนหน้าหนี

“ใครแกล้งม๊าเนี่ย แบบนี้จะไม่หอมแล้วนะ”

“แอะ! แอ้...