บทที่ 102 หล่อเลี้ยงชีวิตด้วยความเกลียด

“ฉันอาจไม่มีเงินจ่าย”

รินรดายกแขนขึ้นโอบรอบลำคอเขา “รับชำระเป็นอย่างอื่นได้ค่ะ”

ประกายในดวงตาของอัคคีเปลี่ยนไปทันที มือแกร่งเลื่อนมารั้งเอวเธอเข้าหาตัว

“เธอเป็นฝ่ายเสนอเองนะ”

“ฉันหมายถึงให้คุณใช้ชีวิตที่เหลือชดใช้ค่ะ”

“ฉันก็หมายถึงอย่างนั้น”

ริมฝีปากของเขาทาบลงมาโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอโต้เถียง จ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ