บทที่ 120 ดอกเบี้ยตลอดชีวิต

ผ้าเนื้อนุ่มค่อย ๆ หลุดออกจากหัวไหล่ รินรดายืนอยู่ท่ามกลางแสงธรรมชาติ โดยไม่มีความคิดจะปิดบังตัวเองจากสายตาของคนตรงหน้า

ดวงตาของอัคคีทอดมองอย่างช้า ๆ ราวกับกำลังจดจำรายละเอียดทุกอย่างอีกครั้ง

ไม่ใช่สายตาของเจ้าของซึ่งกำลังสำรวจทรัพย์สิน

หากเป็นสายตาของผู้ชายซึ่งยังไม่อยากเชื่อว่า ความฝันตลอดช่วงเ...