บทที่ 17 ฉันไม่เหมือนพ่อ

มือที่กำลังซับแผลชะงักกึก นัยน์ตาสีรัตติกาลเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย

"คุณกานดารักแม่ของฉัน และแม่ของฉันก็รักเธอเช่นกันค่ะ" เธอสบตาเขาตรงๆ ถ่ายทอดความจริงที่เพิ่งได้รับรู้

อัคคีหลับตาลงชั่วครู่ ความจริงในอดีตที่บิดาจงใจลบเลือนทิ้งไปจากประวัติศาสตร์ของครอบครัว กำลังคืนตัวตนของมารดาให้เขากลับมามีชีวิตอีกคร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ