บทที่ 22 รหัสในบทกวี

"คนของเสือใหญ่" วิรุจน์ตัวสั่นเทา

"ตอนที่ฉันขับรถหนีหนี้กาสิโน พวกมันดักปล้นฉันกลางทาง บังคับให้ฉันสลับตัวกับศพในรถแล้วจุดไฟเผาจัดฉาก พวกมันขังฉันไว้ในโกดัง รีดเค้นถามหาที่ซ่อนของไข่มุกราตรี"

"แล้วคุณตอบพวกมันไปว่ายังไง" รินรดาคาดคั้น มือบางกำขอบเก้าอี้แน่น

"ฉันไม่รู้ที่ซ่อนจริงๆ รสาไม่เคยบอกอะไรฉัน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ