บทที่ 79 ความทรงจำ

“แล้วถ้ามีสองคนล่ะคะ”

อัคคีหยุดเดิน ดวงตาสีเข้มก้มมองเธอทันที

“ไม่มีวันมีคนที่สอง”

น้ำเสียงจริงจังเกินคำหยอกทำให้รินรดาหลุดยิ้ม “ฉันหมายถึงถ้าต้องช่วยคนบาดเจ็บอีกคนค่ะ”

“ก็ให้ภาคินอุ้ม”

เขาตอบก่อนพาเธอเดินต่อ ท่าทีไม่เปิดช่องให้เข้าใจเป็นอย่างอื่นทำให้ความเหนื่อยล้าภายในใจของรินรดาเบาบางลง

แพท...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ