บทที่ 25 บทที่ ๑๙

ตึก...ตึก...ตึก

ความหวานชื่นของช่วงเวลามื้อเย็นวันนี้ มลายหายไปในพริบตา เมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ วิ่งตึงตังขึ้นเรือนมาพร้อมเสียงร้องตะโกนอย่างเสียขวัญของไอ้สรดังขึ้น พร้อมใบหน้าของมันที่ซีดเผือด ท่าทางลนลานจนแทบจะสะดุดธรณีประตูเรือน

“พ่อครู...พ่อครู...ขอรับ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว” สรละล่ำละลัก พลางทรุดตัวล...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ