บทที่ 27 บทที่ ๒๑

ท่ามกลางความสงัดเงียบของกระท่อมไม้ผุพังท้ายป่าร้าง ที่ซึ่งแสงจันทร์มิอาจส่องลอดพุ่มไม้หนาทึบเข้ามาถึง กลิ่นสาบสางของน้ำเน่าเสียและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งเริ่มรุนแรงขึ้นจนน่าสะอิดสะเอียน ร่างของหมอไกรฤทธิ์ยังคงนั่งบริกรรมคาถาอยู่หน้าอาสนะที่เต็มไปด้วยหุ่นพยนต์และหม้อดินลงยันต์

แสงเทียนสีเลือดวูบไหวส...