บทที่ 29 บทที่ ๒๓

บรรยากาศบนเรือนพ่อครูในคืนถัดมายังคงตึงเครียดปานเส้นด้ายที่จวนเจียนจะขาด ร่างของสัตยานอนแผ่หลาราวกับคนเป็นอัมพาต แม้จิตใจจะรุ่มร้อนพร่ำเพ้อหาแต่นางหญิงจัญไรไม่ขาดปาก ทว่ากายหยาบกลับไร้เรี่ยวแรงขยับเขยื้อน ผลพวงจากการต่อสู้ระหว่างพุทธคุณและมนต์ดำที่กำลังตีกันวุ่นวายภายใน

“มิ่งขวัญ...มิ่งขวัญ...”

เสีย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ