บทที่ 30 บทที่ ๒๔

ปัง!

เสียงประตูหอนอนถูกพังโครมเข้าไปด้วยพละกำลังมหาศาลของ

พญากุมภีร์ขาว ตามด้วยร่างสูงใหญ่ของด่างที่ก้าวพรวดเข้าไปในห้องนั้น

ด้วยดวงตาวาวโรจน์

แสงจันทร์สลัวเผยให้เห็นภาพที่ทำให้หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น

มิ่งขวัญในสภาพที่ดูผิดมนุษย์กำลังขึ้นคร่อมอยู่บนร่างของสัตยา และกำลังถอดผ้านุ่งพ่อครู

“มึง!”

ตึง!

ไอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ