บทที่ 31 บทที่ ๒๕

“อ... อื้อ...”

จุมพิตสวาทยังคงดำเนินต่อ ไชยเวศที่เส้นความอดทนาดสะบั้นลงไป เมื่อเห็นว่าสัตยาเริ่มอ่อนลงในอ้อมกอดก็ยิ่งเอาแต่ใจ บดเบียดเข้าใส่ริมฝีปากบางที่ยังคงเปียกชื้นจากน้ำตาของคนรักอย่างหิวกระหาย ราวกับสัตว์ร้ายที่อดอยากมานานนับปีได้ลิ้มลองอาหารชั้นเลิศ

สัมผัสนี้หาใช่เพียงจูบแผ่วเบาเพื่อการประกอบ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ