บทที่ 35 บทที่ ๒๙

สัตยาพยายามยันกายที่สั่นเทาขึ้นจากพื้นเลน มือที่เปื้อนโคลนยื่นออกไปสัมผัสที่ข้างแก้มหนาของพญากุมภีร์ขาวอย่างแผ่วเบา โดยไม่มีความเกรงกลัวต่อร่างมหึมาตรงหน้าแม้เพียงนิด เกล็ดสีขาวมุขซึ่งถูกฉาบไปด้วยคราบเลือดสีดำคล้ำของจระเข้ร้าย ทว่าดวงตาสีอำพันคู่นั้นกลับส่องประกายวาววับฝ่าความมืดสลัว

ไชยเวศก็เพียงปิ...