บทที่ 36 บทที่ ๓๐

“ด่าง! ไอ้ด่าง! เอ็งอยู่ที่ไหน ออกมาหาข้าเดี๋ยวนี้!”

สัตยาตะโกนเรียกชื่อนั้นจนสุดเสียง พลางผลักประตูห้องหับทุกห้องจนเสียงดังโครมคราม เขาถลันเข้าไปในหอนอนที่เคยใช้หลับนอนร่วมกับเด็กหนุ่ม กวาดตามองหาเงาร่างที่คุ้นเคยในทุกซอกทุกมุม มือก็ปัดป่ายข้าวของจนหล่นกระจายเกลื่อนพื้น

“เอ็งหลอกข้า...เอ็งบอกจะอยู่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ