บทที่ 38 บทที่ ๓๒

แม้จะผ่านมาได้สักพักหนึ่งแล้ว ไชยเวศก็ยังคงทำหน้าที่เด็กวัด

ผู้ซื่อสัตย์ไม่ได้ขาด ทว่าพออาศัยจังหวะที่ไม่มีผู้ใดอยู่ใกล้ ก็มักจะรีบเข้าไปพูดกล่อมใจสัตยาอีกตามเคย

“พ่อครู...เหตุที่ข้ามาเฝ้ารอท่านอยู่ที่นี่ ไม่ใช่เพียงเพราะอยากเอาชนะ หรืออยากให้ท่านหายโกรธข้าเพียงอย่างเดียวหรอกหนา”

หลวงพ่อสัตยาชะงักมื...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ