บทที่ 3 บทที่ 2

บทที่ 2

"อึก!" น้ำตาหยดแรกไหลลงอาบแก้มนวล มือเรียวสั่นเทายกขึ้นมาปาดเช็ดน้ำตา แต่ในจังหวะนั้นเสียงหัวเราะเย็นยะเยือกของคนตรงหน้าก็ดังขึ้น

หมับ!

"เปิดคลิปที่เธอบันทึกไว้!" มือหนาบีบปากป๋อมแป๋มเธอต้องหลับตาแน่นด้วยความเจ็บปวด ลูกน้องคนสนิทยื่นโทรศัพท์ให้ผู้เป็นนาย เขายอมปล่อยพันธนาการแล้วโยนโทรศัพท์มือถือลงบนหน้าตักของหญิงสาว

"อึก..ฮือ~" คนตัวเล็กปล่อยโฮออกมาอย่างหนักหน่วง เมื่อรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหากเธอเปิดคลิปที่บันทึกให้มาเฟียหนุ่มดู แต่ยิ่งเธอเชื่องช้ายิ่งทำให้เขาหงุดหงิด

"เปิด!" เบิร์ดตะเบ็งเสียงออกคำสั่งจนร่างบางสะดุ้งเฮือก ยิ่งทำให้เธอทำอะไรต่อไม่ถูก นิ้วเรียวยาวกดเล่นคลิปวีดีโอแล้วยื่นโทรศัพท์มือถือให้ชายหนุ่ม

"..." เขาหอบหายใจแรงเมื่อได้ดูคลิปวีดีโอที่หญิงสาวบันทึกไว้ ริมฝีปากหนายกยิ้มอย่างคาดเดาอะไรไม่ได้ เขาออกแรงบีบโทรศัพท์มือถือของป๋อมแป๋มจนหน้าจอมันดับไปแล้วโยนให้ลูกน้องคนสนิท

"ฉันจะให้เธอสั่งเสียก่อนตายห้านาที นับตั้งแต่ตอนนี้" เขาหมุนตัวเดินกลับไปนั่งลงบนโซฟาตรงปลายเตียง วางปืนลงบนโต๊ะเล็กๆ ยกมือขึ้นมากอดอกรอฟังหญิงสาวกล่าวคำลาด้วยสีหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก

"อึก..ฮือ..ฉะ..ฉันขอโทษ ฉะ..ฉันไม่ได้ตั้งใจ ขอโอกาสให้ฉัน...มะ..มีชีวิตได้ไหม" เธออ้อนวอนเขาเสียงสั่น แต่ดูเหมือนเขาจะไม่รับฟังคำอ้อนวอนของเธอ

"..." เบิร์ดเหลือบมองนาฬิกาข้อมือเป็นระยะ ในขณะที่คนตัวเล็กเอาแต่ร้องไห้อย่างหนัก สร้างความรำคาญให้เขามากขึ้น

"คะ..คุณอยากได้อะไรฉันให้ได้หมด ขะ..ขอโอกาสให้ฉันสักครั้งได้ไหมคะ ฉันสัญญาจะไม่ให้คุณเห็นหน้า และจะปิดปากเงียบ"

"โอกาส? หึ!" เขาหัวเราะราวกับว่าคำอ้อนวอนของเธอเป็นเรื่องตลก ป๋อมแป๋มกลั้นเสียงสะอื้นจนตัวโยน ไม่กล้าสบตากับชายหนุ่ม "คนที่ร้องขอโอกาสจากฉัน...ฉันจำได้ว่าฉันยิงทิ้งหมดแล้วนะ หึ!" เขาเอียงคอมองเธอ แล้วหยิบบุหรี่ขึ้นมาคาบไว้

"ฉันจะลบคลิป และจะลืมทุกอย่าง และอย่าดึงเพื่อนฉันมาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ฉันขอร้อง" เธอไม่เคยรู้สึกสมเพชตัวเองมากขนาดนี้ที่ต้องมานั่งอ้อนวอนขอชีวิตจากปีศาจร้ายอย่างเบิร์ด

"อยากได้โอกาส?"

"..." ป๋อมแป๋มพยักหน้าหงึกๆ แทนการพูด

"เธอจะทำได้เหรอ" มาเฟียหนุ่มเอ่ยถามเสียงเรียบพลางจุดบุหรี่สูบสบายใจเฉิบ ป๋อมแป๋มทำหน้างงแต่ก็ไม่กล้าเอ่ยถามอะไรเขามากนัก

"ค่าตอบแทนที่เธอต้องให้ฉัน เพื่อแลกกับโอกาส...เธอคิดว่าเธอทำมันได้?"

"..."!

พรึบ!

ปืนสีดำถูกโยนขึ้นไปบนเตียงนอนด้วยฝีมือของเบิร์ด และในจังหวะนั้นประตูห้องก็ถูกเปิดเข้ามา หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบด้วยความตกใจที่เห็นอิฐและคะนิ้งถูกจับตัวไว้ ทั้งสองถูกมัดมือและปิดปาก และไม่ต้องเดาเลยว่าเป็นฝีมือของใคร

"นิ้ง! อิฐ!" ป๋อมแป๋มปรี่เข้าไปหาเพื่อนแต่ก็ถูกมือหนาของชายหนุ่มกระชากแขนเรียวไว้ เขาจับปืนสีดำยัดใส่มือของเธอ แล้วประคองปืนในมือเธอหันไปหาเพื่อนรักทั้งสอง

"คนไหนรู้เรื่องก่อน...คนนี้ หรือคนนี้" เขาเล็งปลายกระบอกปืนไปหาอิฐและคะนิ้งที่ถูกจับตัวไว้ ในขณะที่ป๋อมแป๋มตัวสั่นเทาแทบลืมหายใจ น้ำตาแห่งความหวาดกลัวไหลอาบพวงแก้มแดงก่ำ เมื่อต้องมาทำอะไรป่าเถื่อนแบบนี้

"ปล่อยฉัน! แกมันไม่ใช่คน..ฮือ~" เธอพยายามปล่อยมือจากปืนแต่เบิร์ดก็บีบมือเธอไว้แน่นขึ้นจนเธอต้องกัดปากระบายความเจ็บปวด

มาเฟียหนุ่มเลื่อนใบหน้าเข้าไปกระซิบเบาๆ ข้างหูเธอ "ยิงมัน! แล้วฉันจะให้โอกาสเธอได้ใช้ชีวิตอย่างที่เธอต้องการ" ป๋อมแป๋มปล่อยโฮออกมาอย่างหนักหน่วง เธอหลับตาแน่นไม่กล้าแม้จะสบตากับเพื่อนรักทั้งสอง

"อึก..ไอ้สารเลว! ไอ้คนใจร้าย..ปะ..ปล่อยเพื่อนฉันไปเดี๋ยวนี่นะ"

หมับ!

"กล้าออกคำสั่งกับฉัน?" มือหนาบีบลำคอระหงอย่างแรงด้วยอารมณ์เดือดดาล ในขณะที่อิฐกับคะนิ้งดิ้นไปมาด้วยความสงสารป๋อมแป๋มที่ต้องมาเจออะไรแบบนี้ พวกเขาน่าจะเชื่อเธอตั้งแต่แรก ไม่งั้นคงไม่ต้องมาเจอเหตุการณ์เลวร้ายแบบนี้

"อึก!!" กำปั้นน้อยๆฟาดลงบนท่อนแขนแกร่ง ดวงตาแดงก่ำเริ่มพร่าพราย เมื่อเริ่มขาดอากาศหายใจ ร่างบางกระตุกสองสามครั้ง เขายอมปล่อยมือออกจากลำคอระหงทำให้ป๋อมแป๋มล้มพับลงกับพื้น ทันทีที่ได้รับอิสระเธอก็รีบโกยอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ แล้วคลานไปหาเพื่อนรักทั้งสอง

"จัดการพวกมัน กูเบื่อจะเสวนาแล้ว!" เสียงเข้มออกคำสั่งกับลูกน้องคนสนิท แล้วก้มลงไปเก็บปืนที่วางอยู่บนพื้นห้องขึ้นมาเหน็บเอว

"ไอ้ชั่ว! ไอ้เลว! แกไม่ตายดีแน่!" ป๋อมแป๋มพ่นคำด่าทอชายหนุ่มด้วยความเคียดแค้น แววตาที่มองเขามีแต่ความเกลียด หากเธอหลุดออกไปได้และมีโอกาสได้ฆ่าเขา แน่นอนเธอจะทำมันอย่างเร็ว

"แต่..." ลูกน้องหนุ่มที่กำลังจะลงมือตามที่เจ้านายสั่งต้องหยุดชะงักเมื่อเจ้านายเอ่ยคำนั้นออกมา เขาสะบัดมือเป็นเชิงออกคำสั่งให้พาอิฐและคะนิ้งออกไป มือหนาจับร่างบางเหวี่ยงขึ้นไปบนเตียงอย่างแรง

"อึก!!" ป๋อมแป๋มตัวงอด้วยความจุกและเจ็บ แต่หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบเมื่อเห็นชายหนุ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออก และปลดหัวเข็มขัดหนัง ดึงมันออกมาโยนใส่เธอ

"ฉันมีข้อเสนอให้เธอเลือก"

"ขะ..ข้อเสนออะไร"

"อันที่จริงผู้หญิงแบบเธอก็หาได้ไม่ยากเท่าไหร่ ฉันปะ.." ไม่ทันที่เบิร์ดจะได้พูดจบประโยค ร่างบางก็เอ่ยแทรกขึ้น

"ฉันรับข้อเสนอ!"

"หึ! แน่ใจเหรอว่าจะตอบตกลงทั้งที่ยังไม่ได้ฟังข้อเสนอที่ฉันให้เธอเลือก?" มาเฟียหนุ่มยกยิ้มมุมปาก แล้วถอยหลังไปพิงกับผนังห้อง ยกมือขึ้นมากอดอก

"ขะ..ข้อเสนออะไร"

"ขายร่างกายเธอให้ฉัน"

"..."

"หรือยอมให้ฉันเอาจนพอใจ แล้วฉันจะปล่อยเธอกับเพื่อนเธอไป!"

"ไอ้สารเลว! แกมันมะ..อื้อ!!" มือหนาบีบปากคนตัวเล็กอย่างแรง หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบเมื่อชายหนุ่มก้าวขึ้นมาคร่อมตัวเธอไว้ "กะ..แกให้ฉันเลือกข้อเสนอบ้าบอเห็นแก่ตัวอะไรของแก! แกมันเป็นปีศาจ!"

"มันเป็นตัวเลือกเดียวของเธอต่างหากล่ะ"