บทที่ 4 บทที่ 3
บทที่ 3
"อื้อ!!" มือหนากระชากกลุ่มผมตรงท้ายทอยจนใบหน้าสวยเชิดขึ้น ป๋อมแป๋มหลับตาแน่นด้วยความเจ็บปวด และภาวนาให้ความเลวร้ายจบสิ้นสักที
แคว่ก!!
เสื้อเชิ้ตตัวโคร่งขาดวิ่นไม่มีชิ้นดีด้วยฝีมือของมาเฟียหนุ่ม ตามด้วยบราเซียร์ลูกไม้สีขาวที่ถูกกระชากออกอย่างแรงทำให้ตะขอบราเซียร์ครูดกับผิวขาวๆ แดงเป็นทางยาว หน้าอกอวบใหญ่เปลือยเปล่ากระเพื่อมไปมา
"กรี๊ดดดดดดดดดดดด!!!!" ป๋อมแป๋มกรีดร้องจนปากคอสั่น เธอขยับหนีความป่าเถื่อนอัตโนมัติแต่มือเรียวก็ถูกรวบยกขึ้นเหนือศีรษะ แล้วถูกมัดตรึงไว้ด้วยเข็มขัดหนังราคาแพง เธอดิ้นไปมาด้วยความทรมาน หวังให้หลุดพ้นจากพันธนาการแต่ก็ยาก
"ไอ้สารเลว! หน้าตัวเมียทำร้ายผู้หญิงไม่มีทางสู้!"
หมับ!
มือหนาบีบปากหญิงอย่างแรงจนใบหน้าจิ้มลิ้มสั่น แววตาดุดันที่เขาจ้องเธอไร้ความรู้สึก ราวกับเขาไม่มีวิญญาณเหมือนปีศาจ
"เก็บปากไว้ครางดีกว่าไหม" ว่าจบก็ก้าวขึ้นไปคร่อมร่างบางไว้ มือหนาจับประคองแก่นกายใหญ่ชักรูดสองสามครั้ง เขาปลดกระดุมกางเกงยีนส์ขาสั้นและถอดออก ตามด้วยแพนตี้ตัวบางโยนทิ้งอย่างไม่ใยดี
"กรี๊ดดดดดดดด!! ฉันเกลียดแก่!" หญิงสาวกรีดร้องราวกับคนเสียสติในตอนที่ชายหนุ่มจับเรียวขาอ้าออกจนดอกไม้งามอวบนูนไร้ซึ่งไรขนแย้มบาน เผยให้เห็นกลีบแคมสีชมพูระเรื่อ ช่องทางรักปิดสนิทไร้ซึ่งน้ำหล่อเลี้ยง
"..." มาเฟียหนุ่มแสยะยิ้มมุมปาก แววตาเขาไร้ความรู้สึก เบิร์ดจับแก่นกายใหญ่ดันเข้าไปในร่องสวาทที่ไร้ซึ่งน้ำหล่อเลี้ยง ส่งผลให้มันฉีดขาดเป็นทางยา เลือดบริสุทธิ์สีแดงสดเปรอะเปื้อนส่วนหัวเห็ดแดงก่ำ เธอเสียความบริสุทธิ์ให้ปีศาจร้าย และเขาเป็นผู้ชายคนแรกของเธออย่างไม่เต็มใจ
"อึก!! ฮือ...กรี๊ดดดดดดดดดด!!!" ป๋อมแป๋มกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดเมื่อคนข้างบนดันความใหญ่โตเกินมารฐานเข้ามา เขากระแทกความใหญ่โตเข้ามาอย่างไร้ความปราณี แต่ด้วยช่องทางรักที่คับแน่นทำให้เขาหงุดหงิดเล็กน้อย
"อืม..." เบิร์ดถอดแก่นกายออกมาชักรูดสองสามครั้ง ก้มมองเลือดบริสุทธิ์ที่เปื้อนฝ่ามือด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะดันแก่นกายใหญ่ที่โอบล้อมด้วยเส้นเลือดมากมายเข้าไปในกายหญิงสาวอีกครั้ง
"อึก..พะ..พอแล้ว ฉันเจ็บ..ฮือ...อะ..ไอ้ชั่ว แกข่มขืนผู้หญิงไม่มีทางสู้.."
"รู้เหรอว่าข่มขืนเขาทำยังไง ถ้ายังไม่รู้เดี๋ยวฉันทำให้ดู" เขากดฝ่ามือลงบนหน้าท้องแบนราบไร้ไขมันอย่างแรงจนป๋อมแป๋มสะอึกพูดไม่ออก แล้วดันความใหญ่โตเข้าไปสุดลำ ราวกับร่างกายจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ความเจ็บปวดแล่นพล่านทั่วร่างกายแทบลืมหายใจ
"ขออภัยครับนาย" กวินลูกน้องคนสนิทเอ่ยขึ้น ทำให้เบิร์ดต้องหันไปมอง แล้วถอดแก่นกายออกจากร่องสวาทที่เจิ่งนองด้วยเลือดบริสุทธิ์ของหญิงสาว
"มีไร" เขาชักสีหน้าใส่ลูกน้องหนุ่มอย่างไม่สบอารมณ์ในขณะที่ป๋อม แป๋มปล่อยโฮออกมาอย่างหนัก นึกสมเพชตัวเองที่ต้องเปลือยกายต่อหน้าผู้ชาย การกระทำป่าเถื่อนของชายหนุ่มสร้างความเจ็บปวดให้เธอทั้งร่างกายและจิตใจ
"ลูกค้าคนสำคัญมีเรื่องจะคุยกับนายครับ"
"เดี๋ยวกูไป" เขาตวัดสายตามองกวินเพียงนิด ก้าวลงจากเตียงแล้วเดินไปหยิบทิชชูมาเช็ดเลือดออกจากส่วนหัวแดงก่ำ และเช็ดเลือดออกจากฝ่ามือหนา ในขณะที่คนตัวเล็กนอนขดตัวอยู่บนเตียง น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลออกมาเพราะความเจ็บปวดและเป็นความโกรธแค้นความน่าสมเพชที่ตัวเองไม่สามารถทำอะไรได้
"ให้คนเฝ้าไว้ เดี๋ยวกูกลับมา" เขาหันไปสั่งลูกน้องเสียงเรียบ แล้วจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ปรายตามองป๋อมแป๋มเพียงนิดแล้วเดินอาดๆ ออกไป กวินที่ได้รับคำสั่งเดินอ้อมเตียงไปอีกฝั่ง เขาโยนเศษผ้าไปคลุมร่างเปลือยเปล่าของหญิงสาวไว้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"อย่าคิดจะทำอะไรที่ทำร้ายตัวเองนะครับ" เขาเตือนสติหญิงสาวเสียงเรียบแล้วหันหลังเดินออกไป ทันทีที่ประตูห้องปิดสนิทป๋อมแป๋มก็ปล่อยโฮออกมาอย่างหนักหน่วง น้ำตาแทบเป็นสายเลือด
"ไอ้สารเลว! แกข่มขืนฉัน..อึก..ฮือ~" ความเจ็บปวดที่ถูกทำร้ายแปรเปลี่ยนเป็นความแค้น ดวงตาสั่นระริกคลอคล่องด้วยม่านน้ำตาที่ไหลออกมาไม่ขาดสาย..
"ผมได้ยินว่าคุณสั่งเก็บผู้ชายคนนั้น?"
"..." มาเฟียหนุ่มปรายตามองเจ้าของคำถามเพียงนิด ควันบุหรี่ถูกพ่นออกจากปากลอยคละคลุ้งในอากาศ "ฉันเก็บมันเองกับมือ ไม่จำเป็นต้องสั่งใคร"
"แต่เขาก็เป็นหุ้นส่วนสำคัญคนหนึ่งนะครับ"
"หึ! ฉันต้องแคร์มัน?"
"ถึงยังไงคุณก็ทำตามอำเภอใจไม่ได้นะครับคุณเบิร์ด"
"ฉันไม่เก็บคนคิดทรยศไว้"
"ผมจะเพิ่มหุ้นในบริษัทอีกยี่สิบเปอร์เซ็นต์ คุณจะว่ายังไง" ชายหนุ่มเอ่ยถามมาเฟียใหญ่ ในขณะที่คนโดนถามแสยะยิ้มมุมปาก พ่นควันบุหรี่ออกจากปาก
"การลงทุนธุรกิจของเรามันกำลังดำเนินไปได้ดี และมีบริษัทคู่แข่งเยอะ ถ้าคุณแน่ใจจะลงทุนต่อก็ตามใจ" เขาตอบกลับอย่างไม่แยแส ในขณะที่ชายหนุ่มทำหน้าเลิ่กลั่กที่มาเฟียหนุ่มพูดออกมาแบบนั้น
"ผมได้ข่าวมาว่าบริษัทคู่แข็งส่งคนมาตามสอดแนมเรา ยังไงคุณก็ระวังตัวด้วยล่ะ บางทีผู้หญิงหลายคนที่คุณนอนด้วยอาจจะเป็นคนของมัน"
พรึบ!
ปืนสีดำทมิฬจ่อตรงกลางหน้าผากของชายหนุ่ม เบิร์ดเอียงคอมองหน้าเจ้าของคำพูด เปล่งเสียงหัวเราะราวกับว่าเขาเป็นตัวตลก
"อย่าล้ำเส้นกู รู้ไม่ใช่เหรอว่ากูทำได้มากกว่าการตัดมึงออกจากบริษัท?" สำหรับเขาหุ้นส่วนเพียงแค่ไม่กี่เปอร์เซ็นต์ในบริษัท ไม่ได้ทำให้เขาเดือดร้อนที่จะต้อง ประนีประนอมวอนขอให้เขาอยู่ต่อและที่สำคัญ เขาไม่ได้บังคับใครมา เพราะทุกคนที่เข้ามาก็ต่างดิ้นรนจอยากเป็นส่วนหนึ่งของบริษัทเขาทั้งนั้น
"ผะ..ผมแค่อยากเตือนคุณเท่านั้น ถ้าไม่พอใจผมขอโทษด้วย"
"ย้ายก้นมึงออกไปจากตรงนี้ ก่อนที่กูจะฝังกระสุนใส่ลงในสมองมึง" มาเฟียหนุ่มเค้นเสียงลอดไรฟัน มองหน้าชายหนุ่มด้วยสีหน้าดุดัน จนชายหนุ่มรีบเดินออกไปทันทีที่ได้ฟังแบบนั้น
"มันก็น่าสงสัยนะครับนาย ผู้หญิงคนนั้นเข้ามาในเวลานี้.." กวินพูดขึ้นด้วยความสงสัย ในขณะที่เบิร์ดแสยะปาก เขาทิ้งก้นบุหรี่ที่สูบหมดแล้วลงพื้นพร้อมใช้เท้าดับ
"ถือว่าชะตาชีวิตมันใกล้ดับ ที่กล้าเข้ามาหากูแบบนั้น"
