บทที่ 5 บทที่ 4

บทที่ 4

"นายจะเอาไงกับผู้หญิงคนนั้นครับ" กวินเอ่ยถามผู้เป็นนายเสียงเรียบ คำถามของลูกน้องทำให้เบิร์ดต้องหันหน้ามามองตรงๆ

"เดี๋ยวกูจัดการเอง" เขาตอบลูกน้องเสียงเรียบ ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือหนาดึงเสื้อสูทสีดำเล็กน้อย แล้วเดินออกไปโดยมีกวินเดินตามหลังไปติดๆ

"อึก!!" ร่างบางเบิกตาโพลงเมื่อชายหนุ่มเดินเข้ามาในห้อง ในขณะที่ร่างกายเธอยังเปลือยเปล่า มีเพียงเศษเสื้อเชิ้ตที่ขาดวิ่นปกปิดของสงวน มาเฟียหนุ่มตวัดลิ้นเลียคมเขี้ยวแล้วหย่อนสะโพกนั่งลงขอบเตียง ทำให้ป๋อมแป๋มต้องขยับออกห่างจากเขา แต่ก็ได้เพียงนิดเพราะมือทั้งสองข้างถูกมัด

"..." มือหนายื่นไปบีบปลายคางมนอย่างแรง แล้วเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ๆ จนปลายจมูกเกือบชนกับปลายจมูกเชิดอยู่รอมร่อ ในขณะที่อีกฝ่ายหลับตาแน่น ไม่อยากเห็นหน้าปีศาจร้ายอย่างเขา

"อ๊ะ! กะ..แกจะทำอะไรฉันอีก พะ..พอได้แล้ว ขอร้องล่ะ" ร่างบางถูกดันให้นอนหงายด้วยมือหนาเพียงข้างเดียว ส่งผลให้เศษผ้าขาดวิ่นร่วงลงจากหน้าอกอวบอิ่มของป๋อมแป๋ม เบิร์ดสะบัดมือหนาเบาๆเป็นเชิงบอกให้กวินออกไปจากห้อง

"เรามาต่อดีกว่า...เธอยังไม่รู้เลย ว่าการโดนข่มขืนที่แท้จริงเป็นยังไง" ฝ่ามือหนาบีบลำคอระหงไว้แน่น ป๋อมแป๋มกระเสือกกระสนดิ้นหนีพันธนาการป่าเถื่อน แต่ก็ไร้เรี่ยวแรง

"ฉะ..ฉันมีข้อเสนอกับนาย!" เธอกลั้นใจพูดคำนั้นออกไปทั้งที่สมองไม่ได้ประมวลผลอะไรนอกจากความกลัวและอยากหลุดพ้นออกไปจากความทรมานนี้

"ข้อเสนอ? ฉันชอบนะ..แต่เอาไว้เสนอให้ฉันหลังจากเอาเธอเสร็จแล้วกันนะ" หัวใจดวงน้อยของคนฟังกระตุกวูบเมื่อรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ป๋อมแป๋มถูกร่างหนาทาบทับจนดิ้นไปไหนไม่ได้

"อึก!! ยะ..อย่าทำนะ!" เธอร้องห้ามเสียงสั่น แต่ดูเหมือนคำห้ามปรามของเธอจะไม่เป็นผลกับปีศาจร้ายอย่างเขา มือหนาปลดกระดุมกางเกงแล้วควักท่อนลำออกมาชักรูดเบาๆ ในขณะที่มือหนาอีกข้างยื่นไปแหวกกลีบสีแดงบวมเป่งจากการกระทำป่าเถื่อนของชายหนุ่มออก ยังมีคราบเลือดแห้งเกรอะกรัง

"อะ..ไอ้สารเลว แกไม่มีวันตายดีแน่! ฉันขอแช่งกะ..!!" ริมฝีปากอวบอิ่มถูกฝ่ามือหนาตะปบไว้แน่นจนป๋อมแป๋มพูดต่อไม่ได้ เบิร์ดดันแก่นกายเข้าไปในกายหญิงสาวอย่างไร้ความปราณี ร่างบางดิ้นพล่านด้วยความเจ็บปวด

"กรี๊ดดดดดดดดดดด!!!" หญิงสาวกรีดร้องอีกครั้งด้วยความเจ็บปวด ร่องสวาทที่ถูกทารุณอย่างหนักหน่วงเปียกชุ่มด้วยเลือดสีแดงสด แต่ดูเหมือนมันจะสร้างความพึงพอใจให้เขาไม่น้อย ในขณะที่ร่างบางกรีดร้องจนปากคอสั่น

"น่าสมเพชดีนะ"

"อึก..อื้อ!!! ฉะ..ฉันไม่ไหวแล้ว พะ..พอเถอะนะขอร้อง"

"ขอร้อง? ฉันชอบเวลามีคนขอร้อง" เขาไม่ได้สนใจสีหน้าทรมานของหญิงสาว แต่กลับสะบัดสะโพกสอบเข้าออกอย่างหนักหน่วง แววตาที่สะท้อนออกมาไร้ความรู้สึกจนดูน่ากลัว

"ฮือ~...โอ๊ย!!!" ความเจ็บปวดแล่นพล่านทั่วร่างกาย ยิ่งเขากระแทกกระทั้นความใหญ่โตเข้ามา ร่างกายก็เหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ความหยาบโลนที่ชายหนุ่มมอบให้ไม่รู้จะจบสิ้นตอนไหน มือบางกำหมัดแน่นจนซีดเซียว

"อืม..." มาเฟียหนุ่มเงยหน้าเปล่งเสียงครางในลำคอเบาๆ แล้วก้มมองคนใต้ร่าง มือหนายื่นไปบีบเคล้นหน้าอกอวบใหญ่อย่างแรง เรียวลิ้นสากตวัดเลียคมเขี้ยว ก่อนจะฉกริมฝีปากลงไปกัดยอดถันสีสวยอย่างมูมมาม ส่งผลให้เกิดรอยช้ำแดงเถือกขึ้นมาทันที

"โอ๊ย!!! พะ..พอได้แล้ว ตะ..ตรงนั้นไม่ไหวแล้ว" เธอรวบรวมเรี่ยวแรงเปล่งเสียงห้ามปรามชายหนุ่ม ร่างกายเริ่มรับความรุนแรงที่ชายหนุ่มกระทำไม่ไหว มาเฟียหนุ่มก้มมองช่องทางรักที่ร่วมกันเป็นหนึ่งด้วยสีหน้าพึงพอใจ เลือดสีแดงสดกระเซ็นไปทั่วเนินเนื้ออวบนูน เปรอะเปื้อนโคนขาเรียว

"ถ้าฉันยังไม่พอใจ เธอก็ห้ามไปไหน..และห้ามตาย!" ใบหน้าสวยสะบัดไปตามแรงเหวี่ยง ในขณะที่คนบนร่างกายสะบัดแก่นกายเข้าออกอย่างบ้าคลั่ง น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าที่ไหลออกมามีแต่ความเคียดแค้นที่ชายหนุ่มกระทำกับเธอ และเกลียดตัวเองที่ทำได้เพียงร้องไห้และพ่นคำด่าทอชายหนุ่ม

ปึก! ปึก! ปึก! ปึก!

"กรี๊ดดดดดดดดดด!!!" ป๋อมแป๋มกรีดร้องราวกับคนเสียสติเมื่อชายหนุ่มกระแทกกระทั้นความใหญ่โตเข้ามาอย่างแรงจนเธอรู้สึกปวดท้องน้อยทุกครั้งที่เขาถาโถมความป่าเถื่อนเข้ามา

"อืม..." เบิร์ดเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนที่จะนอนทับร่างบาง เขาอ้าปากกัดลำคอระหง ฝังคมเขี้ยวลงบนแอ่งชีพจรของหญิงสาวและออกแรงดูดจนมันแดงและมีเลือดซิบออกมาเล็กน้อย สร้างความเจ็บปวดให้หญิงสาวไม่น้อย

"รู้รึยังว่ารสชาติของการถูกข่มขืนเป็นยังไง"

"ปีศาจร้ายอย่างแกไม่มีวันตายดีแน่! ฉันสาบานว่าจะไม่ให้อภัยแกตลอดชีวิต!" เธอจ้องเขาเขม็ง เธอภาวนาให้เขาไม่ตายดี มาเฟียหนุ่มที่ได้ฟังแบบนั้นก็แสยะปาก มือหนาสอดลงไปขยุ้มผมหญิงสาวจนใบหน้าสวยเหยเกด้วยความเจ็บ

"ปากดีนิ"

"..."

"แต่ขอโทษนะ ปีศาจร้ายมันไม่เคยมีหัวใจ และไม่เคยมีวิญญาณ.."

"อึก!!!" ร่างบอบบางกระตุกเกร็งเมื่อเขาดันความใหญ่โตเข้ามา หัวใจดวงน้อยแทบสลายไปนอนนั้นเมื่อเขาปลดปล่อยน้ำรักเข้ามาในกายของเธอ  ป๋อมแป๋มกัดฟันร้องไห้ไม่มีเสียง ราวกับถูกฟ้าผ่าลงมากลางตัว ราวกับร่างกายมีบาดแผลฉกรรจ์ ความเจ็บปวดไม่จบสิ้นเมื่อชายหนุ่มยื่นมือมาบีบปากเธออย่างแรง แววตาเขาเย็นชา

"นี่สิเขาเรียกว่า ข่มขืน"