บทที่ 55 บทที่ 54

บทที่ 54

ป๋อมแป๋มร้องไห้ปริมขาดใจ เธอยังรับความจริงไม่ได้ แต่ทุกอย่างคือความจริงที่เธอต้องเผชิญ ใบหน้าสวยหันไปมองพ่อและหันมามองหน้าอิฐกับคะนิ้ง ถึงได้รู้ว่าเธอไม่ได้เผชิญหน้ากับความจริงคนเดียว ยังมีพ่อและเพื่อนที่อยู่     เคียงข้างเธอเสมอ

"อึก..ฮือ~ อยู่แบบนี้นะคะ..อึก..แป๋มขอโทษ" เธอกอดพ่ออีกครั้ง ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ