บทที่ 7 บทที่ 6
บทที่ 6
"..." ป๋อมแป๋มทิ้งโทรศัพท์ลงบนพื้นห้องอย่างไม่ใยดี เธอรวบรวมแรง แล้วรีบวิ่งออกมาข้างนอก คะนิ้งและอิฐที่นั่งเล่นอยู่บนโซฟาหันมามองเพื่อนด้วยความตกใจ
"เป็นอะไร!"
"เขา..เขาโทรมาหาฉัน" เธอบอกเพื่อนเสียงสั่น พร้อมกับผายมือไปข้างในห้องนอน อิฐรีบเดินเข้าไปในห้องนอนของป๋อมแป๋มและหยิบโทรศัพท์มือถือ ที่วางอยู่บนพื้นขึ้นมา
"มันวางสายไปแล้ว" เขาถือโทรศัพท์ย้อนกลับมาหาเพื่อนๆอีกครั้ง คะนิ้งถอนหายใจแรง เธอบีบมือเรียวของป๋อมแป๋มไว้แน่นอย่างให้กำลังใจ
"แกโอเคไหมยัยแป๋ม แกให้ฉันอยู่เป็นเพื่อนไหม"
"ฉันว่าฉันอยู่ได้ พวกแกระวังตัวกันด้วยนะ" เธอมองหน้าเพื่อนด้วยแววตาสั่นระริก คะนิ้งรั้งร่างบางมากอดแนบแน่น เพราะรู้ว่าเพื่อนเก็บซ่อนความหวาดกลัวและความเจ็บปวดไว้ "ฉันโอเค รีบกลับไปเถอะ ระวังตัวกันด้วยนะ"
"พรุ่งนี้ฉันจะรีบมาหาแต่เช้า รอหน่อยนะที่รัก" หญิงสาวสวมกอดเพื่อนรักไว้อีกครั้ง พร้อมกับประกบปากจูบริมฝีปากอวบอิ่มของป๋อมแป๋ม ก่อนที่เธอจะถูกอิฐลากแขนออกไป
ทันทีที่ไร้เสียงของเพื่อนความเงียบปกคลุมห้องพักของเธออีกครั้ง ป๋อมแป๋มยกมือขึ้นมาบีบนวดเรียวแขน รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวตัวเหมือนจะมีไข้
'กูเห็นมานักต่อนักแล้วคนเลวๆแบบนี้ สุดท้ายแม่งตายน้ำตื้นกันหมดแหละ ส่วนมึงอีแป๋ม มึงก็ใช้ความใสซื่อให้เป็นประโยชน์สิ เชื่อกู มึงอาจจะได้แก้แค้นมันในไม่ช้า'
คำพูดของอิฐผุดเข้ามาในสมอง มือเรียวกำหมัดแน่น แววตาฉายแววแข็งกร้าว โกรธแค้นชายหนุ่ม "สักวัน..นายต้องได้รับผลกรรมที่ทำกับฉันวันนี้!" ริมฝีปากอวบอิ่มเปล่งเสียงสั่นเครือ เธอพ่นลมหายใจออกอย่างหนัก รวบรวมสติแล้วเดินเข้าห้องนอนไปด้วยสีหน้าอ่อนล้า
@เช้าวันต่อมา
"อืม~" ริมฝีปากอวบอิ่มหลุดเสียงครางแหบพร่า เปลือกตาหนักอึ้งค่อยๆเปิดขึ้น ด้วยพิษไข้ทำให้เธอนอนไม่หลับทั้งคืน ป๋อมแป๋มค่อยๆดันตัวลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง มือเรียวบางรวบผมมัด
"อ๊ะ!!!" ทันทีที่ขยับร่างกาย ความเจ็บปวดก็ตรงเล่นงานใจกลางความเป็นสาว ลมหายใจสะดุดเมื่อเห็นรอยช้ำบนแขนและเรียวขาที่เกิดจากฝีมือของปีศาจร้าย เธอสะบัดหน้าไล่ความคิดฟุ้งซ่าน หยิบโทรศัพท์มือถือมากดต่อสายไปหาคะนิ้ง
"นิ้ง..แป๋มไปเรียนไม่ไหว ช่วยตามงานให้ด้วยนะ"
(แกโอเคไหม ฉันไปอยู่เป็นเพื่อนแกได้นะแป๋ม) คะนิ้งตอบกลับมาอย่างเป็นห่วง แต่หญิงสาวกลับปฏิเสธเพื่อนแล้ววางสายไป ร่างบอบบางภายใต้ชุดนอนกระโปรงเดินไปที่ห้องครัว
"..!!!" ดวงตากลมโตเบิกโพลงด้วยความตกใจ ความเมื่อยล้าและงัวเงียหายไปหมดสิ้นเมื่อเห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ในห้องครัว แต่ด้วยพิษไข้ทำให้เธอคิดว่าภาพตรงหน้าเป็นภาพหลอน
"พี่เพชรคงไม่มายืนทำอาหารในห้องเราจริงๆหรอก" หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วหยิบขวดน้ำดื่ม เดินออกไปจากห้องครัว ในขณะที่ชายหนุ่มกะพริบตาปริบๆมองตามหลังน้องสาว
"เฮ่! ไปทำอะไรมาทำไมสภาพเหมือนลูกหมาโดนฟัดแบบนั้น!" เสียงเข้มดังขึ้นทำให้ป๋อมแป๋มหลุดออกจากภวังค์ เธอเบิกตาโพลงอีกครั้งเมื่อชายหนุ่มคนตรงหน้าไม่ใช่ภาพหลอนแต่กลับเป็นพี่ชายเธอจริงๆ
"พี่เพชร.." ป๋อมแป๋มสวมกอดพี่ชายที่เป็นลูกพี่ลูกน้องไว้ด้วยความคิดถึง เธอเก็บความรู้สึกหลายอย่างไว้ภายใต้ใบหน้ายิ้มแย้ม รอยยิ้มสดใสของเธอเรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากพี่ชาย
"ไปทำอะไรมา ทำไมสภาพเป็นแบบนี้" เพชรเอ่ยถามน้องสาวด้วยความเป็นห่วง มือหนาแสนอบอุ่นยกขึ้นมาลูบผมป๋อมแป๋มเบาๆ ความอบอุ่นและความห่วงใยของพี่ชายทำให้เธอคิดเรื่องราวต่างๆที่เจอมา พานทำให้น้ำตาคลอ แต่ก็ต้องแสร้งยิ้มแย้มแล้วเดินเข้าไปในห้องครัวอีกครั้งเลี่ยงที่จะตอบคำถาม ชายหนุ่ม
"พี่เพชรทำอะไรเหรอคะ น่ากินจัง"
"พี่ทำข้าวต้มไง เมื่อเช้าเข้าไปหาแล้วแต่หนูไม่ตื่น พี่เลยเอามืออังหน้าผากดู หนูมีไข้..พี่เลยไปซื้อของมาทำข้าวต้มให้กิน" คำพูดและการกระทำที่ดูห่วงใยเธอจากใจจริงทำให้หัวใจดวงน้อยของคนตัวเล็กเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง ความห่วงใยที่เพชรมีให้มันทำให้ป๋อมแป๋มเริ่มคิดกับเขาเกินคำว่าพี่น้อง...
"ขอโทษด้วยนะที่พี่มาโดยไม่ได้บอกกล่าว"
"ไม่เป็นไรค่ะ แต่คราวหลังพี่เพชรโทรบอกหนูบ้างก็ดีนะคะ เกิดหนูเอาแจกันฟาดหัวพี่เพชรแตก คุณป้าสุมาคงไม่ปลื้มแน่ๆ"
"ไม่พูดเรื่องนี้แล้วดีกว่า ไปนั่งรอเถอะ เดี๋ยวพี่ยกไปเสิร์ฟเอง" ป๋อมแป๋มพยักหน้ารับ แต่ก่อนจะเดินออกไปเธอก็หันมาขยิบตาให้ชายหนุ่มและยกนิ้วให้เขา
"พี่ให้อาหารเต้าหู้แล้วนะ ดูสิกินอิ่มแล้วหลับปุ๋ยเลย"
"เต้าหู้ชอบพี่เพชร มันชอบที่มีคนตามใจค่ะ อยู่กับหนูมันดื้อมากๆเลยนะ กัดรองเท้าบ้างล่ะ กัดพรมเช็ดเท้าบ้างล่ะ อ๊ะ!!" ป๋อมแป๋มหลุดอุทานออกมาเสียงดังกับการกระทำของเพชร
"ไข้ไม่ลดเลยนะ กินข้าวแล้วกินยานะ" ชายหนุ่มถือวิสาสะยื่นมือไปอังหน้าผากหญิงสาว ทำเอาหญิงสาวไปไม่เป็นกับการกระทำของพี่ชาย เธอแสร้งยิ้มแห้งๆกลบเกลื่อนความเขินอาย แล้วตักข้าวต้มใส่ปาก โดยที่มีสายตาหวานละมุนของชายหนุ่มมองอยู่ตลอด
"อิ่มแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะที่ทำข้าวต้มอร่อยๆให้หนูกิน"
"ขอบคงขอบคุณอะไรกัน รีบกินยาแล้วไปนอนพักเถอะ เดี๋ยวพี่ก็จะกลับแล้วเหมือนกัน"
"จะกลับแล้วจริงเหรอ..เพิ่งเห็นหน้าไม่กี่นาทีเอง คิดถึง.."
ติ้ง!
เสียงออดหน้าห้องพักดังขึ้นในจังหวะที่เพชรจะตอบกลับ ทำให้เขาต้องหันไปสนใจประตูห้องแทน มือหนายกขึ้นมาดันหน้าผากมนไว้เมื่อเห็นว่าป๋อมแป๋มจะลุกขึ้น เขาชี้นิ้วใส่ตัวเองแล้วอาสาไปเปิดประตูเอง
"มาหาใครครับ?" เสียงเรียบสุภาพเอ่ยถามชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิท เพชรไล่สายตามองชายหนุ่มคนตรงหน้าอย่างพิจารณา และหันไปมองป๋อมแป๋มที่เดินเข้ามา
"..!!!"
"หึ!" เสียงหัวเราะเย็นยะเยือกดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่แทรกตัวเข้ามาในห้องอย่างไร้มารยาท เบิร์ดเดินเข้าไปหาป๋อมแป๋ม แขนแกร่งเกี่ยวเอวคอดเข้ามาแนบกายโดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว เขาเลื่อนใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูหญิงสาว "ได้กันยังไม่ทันไรเอาชู้มากกในห้องแล้วเหรอ"
"มาทำไม! ใครเชิญนายมาออกไป!" ป๋อมแป๋มพยายามขืนตัวออกจากพันธนาการแต่ก็ไร้เรี่ยวแรงด้วยพิษไข้ ไม่ว่าจะขยับร่างกายไปไหนก็ทำให้เธอเหนื่อยล้าง่าย
"คุณ! น้องผมไม่สบายอยู่" เพชรขมวดคิ้วยุ่ง เอื้อมมือไปหมายจะพาป๋อมแป๋มไปนั่ง แต่เบิร์ดกลับตวัดสายตาดุดันเป็นการเตือน เขาเอียงคอมองชายหนุ่มตรงหน้าแล้วหันมองคนในอ้อมแขน
"ยะ..อย่าทำอะไรพี่เพชรนะ" หญิงสาวกระซิบเสียงเบา แต่เมื่อหันมองพี่ชายเธอก็ตีสีหน้ายิ้มแย้ม
"ผู้ชายคนนี้เป็นใคร แฟนหนูเหรอ" คนเป็นพี่ชายเอ่ยถามน้องสาว แต่สายตากลับไม่ได้ละไปจากใบหน้าคมคายของมาเฟียหนุ่มเลยแม้แต่วินาทีเดียว ซึ่งเบิร์ดก็จ้องเขาเช่นกัน
"..." หญิงสาวมองหน้าพี่ชายสลับกับมองหน้าเบิร์ด สีหน้าและแววตาของเธอบอกได้ชัดว่าลำบากใจที่จะตอบแบบนั้น เพชรรั้งตัวน้องสาวมากอดไว้แนบกาย มองหน้าเบิร์ดอย่างเอาเรื่อง
"คุณเป็นใคร ทำไมถึงทำตัวเหมือนสนิทสนมน้องสาวผม" ชายหนุ่มเอ่ยถามคนตรงหน้าเสียงเข้ม มาเฟียหนุ่มที่ได้ฟังแบบนั้นก็แค่นหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน เขาไม่ได้สนใจที่จะตอบคำถามของเพชร แต่กลับมองหน้าป๋อมแป๋มอย่างรู้กัน
"..." ป๋อมแป๋มค่อยๆแกะมือหนาของเพชรออกจากเอวคอด ในขณะที่เบิร์ดจ้องมองการกระทำของหญิงสาวและพี่ชายด้วยท่าทางไม่ชอบใจ แต่เมื่อร่างบางหลุดออกจากพันธนาการ เขาก็เกี่ยวเอวคอดมาแนบกายอีกครั้ง พร้อมกับเลื่อนใบหน้าเข้าไปกระซิบถามเบาๆ
"จะให้ฉันจัดการมันยังไงดี โทษฐานที่มันกล้าแตะต้องของเล่นของฉัน"
"..."!
"คุณขู่อะไรน้องสาวผม แป๋มมาหาพี่" เพชรเอื้อมมือหาป๋อมแป๋ม แต่ก็ถูกมือหนาของมาเฟียหนุ่มปัดออกอย่างแรง เขาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ๆใบหน้าจิ้มลิ้มของป๋อมแป๋ม
"ถ้าเธอยอมรับข้อเสนอของฉัน ฉันจะปล่อยมันไป"
"..."
"แป๋มมาหาพี่" เพชรยังรั้นที่จะให้ป๋อมแป๋มเข้าไปหา แต่หญิงสาวกลับมองเขาด้วยแววตาผิดหวัง และขยับถอยห่างจากเบิร์ด
"คิดให้ดีนะ ชู้รักหรือพี่ชายที่รัก..?" มาเฟียหนุ่มแสยะยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน เขารั้งตัวป๋อมแป๋มมากอดไว้ด้วยแขนแกร่งเพียงข้างเดียว คนตัวเล็กกลั้นเสียงสะอื้นไม่กล้าสบตากับพี่ชาย แต่ในจังหวะนั้นเธอก็เห็นเบิร์ดเอื้อมมือไปข้างหลัง และเธอรู้ว่าสิ่งที่อยู่ข้างหลังชายหนุ่มคือปืน
"อื้อ!! ตะ..ตกลง" หญิงสาวหันหน้าเข้าหาชายหนุ่มแล้วรั้งใบหน้าคมคายมาจูบต่อหน้าเพชร เธอตอบรับข้อเสนอชายหนุ่มเสียงสั่น
"หึ" มาเฟียหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคออย่างพอใจ เขายอมคลายอ้อมแขนออกแล้วหมุนตัวเดินไปหย่อนสะโพกนั่งลงที่พักแขนโซฟา
"ขอโทษพี่เพชรด้วยนะคะ ขะ..เขาเป็นฟะ..แฟนแป๋มเอง" เธอรู้สึกกระดากปากที่ต้องพูดออกไปแบบนั้น ในขณะที่เพชรยังตะลึงกับการกระทำของน้องสาว แต่ก็พอจะเดาอะไรได้หลายอย่าง
"อืม..งั้นพี่ขอตัวก่อนนะ เดี๋ยวพี่มาหาใหม่"
"ขอโทษด้วยนะคะ" ป๋อมแป๋มยกมือไหว้ลูกพี่ลูกน้อง เธอทำได้เพียงยืนมองเพชรเดินออกไปจากห้องด้วยแววตาผิดหวังและโกรธที่ไม่สามทำอะไรได้
"จะอาลัยอาวรณ์ชู้รักอีกนานไหม"
"ไอ้คนเดรัจฉาน!"
"เพราะดี ฉันชอบ..." ยักไหล่พร้อมกับแสยะยิ้มเยือกเย็นไม่ได้สะทกสะท้านกับคำด่าทอของหญิงสาว แล้วก้าวเข้าไปประชิดตัวหญิงสาว มือหนาหยาบกร้านประคองใบหน้าสวยไว้
"ด่าแล้วก็มาทำหน้าที่นางบำเรอเสียสิ"
