บทที่ 6 เด็กนั่งดริงก์

เจ๊ราตรียิ้มกว้างแล้วดันร่างบางไปด้านหน้า จับไหล่แล้วให้เธอนั่งลงบนโซฟาข้างกายเขา เธอช้อนสายตามองเจ๊ราตรีด้วยความกลัว มือบางถูกดึงมากุม แล้วยิ้มให้

“ทำงานดีๆ นะริน”

“ค่ะเจ๊” หญิงสาวรับคำเสียงเบา

จีน่าตวัดสายตามองด้วยความไม่พอใจ แล้วหันไปมองเพื่อนชาย

“ทำไมคุณธีต้องเรียกเด็กนั่งดริงก์ด้วยล่ะคะ ในเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ