บทที่ 1 คืนที่ฉันหายไป
เสียงฝนตกลงบนหลังคาเบา ๆ
ลูเซียนั่งอยู่หน้ากระจกในห้องของตัวเอง มือของเธอกำช่อดอกไม้สีขาวเอาไว้แน่น
คืนนี้เป็นคืนก่อนวันแต่งงาน
ทุกอย่างควรจะเต็มไปด้วยความสุข
แต่หัวใจของเธอกลับรู้สึกแปลก ๆ
เหมือนกำลังมีบางอย่างรอเธออยู่
ลูเซียมองตัวเองในกระจก ชุดเจ้าสาวสีขาวถูกแขวนอยู่ด้านหลัง เธอลุกขึ้นเดินไปแตะผ้าลูกไม้เบา ๆ
ทันใดนั้น...
กึก
เสียงบางอย่างดังมาจากนอกหน้าต่าง
ลูเซียหยุดมือ
เธอหันไปมอง
นอกหน้าต่างไม่มีอะไรเลย นอกจากต้นไม้ใหญ่ที่กำลังไหวตามแรงลม
แล้วเสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง
กึก... กึก...
เหมือนมีใครกำลังเดินอยู่ใต้หน้าต่าง
“ใครน่ะ?”
ไม่มีเสียงตอบ
ลูเซียเดินเข้าไปใกล้หน้าต่างมากขึ้น
เมื่อเปิดผ้าม่าน เธอกลับเห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ใต้ต้นไม้
เขาสวมเสื้อคลุมสีดำ
และกำลังเงยหน้ามองเธอ
หัวใจของลูเซียเต้นแรง
เธอไม่เคยเห็นเขามาก่อน
ชายคนนั้นยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินเข้าไปในความมืด
“เดี๋ยวก่อน!”
ลูเซียรีบเปิดหน้าต่าง
แต่ชายคนนั้นหายไปแล้ว
เหลือเพียงกลิ่นดินหลังฝนตก และเสียงลมที่พัดผ่านใบไม้
เธอปิดหน้าต่างด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ
ตอนนั้นเอง เธอได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นจากในห้อง
หอนนน...
ลูเซียสะดุ้ง
เสียงหมาป่า
แต่หมู่บ้านของเธออยู่ห่างจากป่าหลายกิโลเมตร
ไม่น่าจะมีหมาป่าเข้ามาถึงที่นี่ได้
เธอหันไปมองรอบห้อง
ไม่มีอะไรผิดปกติ
จนกระทั่งสายตาของเธอไปหยุดอยู่ที่โต๊ะข้างเตียง
บนโต๊ะมีสร้อยเส้นหนึ่งวางอยู่
มันเป็นสร้อยเก่า ๆ ที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
จี้ของมันเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวสีดำ
ลูเซียหยิบขึ้นมาดู
ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสจี้ เธอกลับรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอก
ภาพบางอย่างปรากฏขึ้นในหัว
ป่าที่มืดสนิท...
พระจันทร์สีแดง...
และเด็กผู้หญิงคนหนึ่งกำลังร้องไห้อยู่ใต้ต้นไม้
จากนั้นมีเสียงผู้ชายดังขึ้น
“อย่ากลัว...ฉันจะกลับมาหาเธอ”
ลูเซียปล่อยสร้อยทันที
ภาพทั้งหมดหายไป
เธอยืนหอบอยู่ข้างเตียง
“เมื่อกี้มันคืออะไร...”
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
ก๊อก ก๊อก
“ลูเซีย”
เป็นเสียงของพ่อ
เธอรีบเก็บสร้อยไว้ในมือ
“ค่ะ”
“แม่บ้านมาตามแล้ว ลงไปข้างล่างได้แล้ว”
“ค่ะ เดี๋ยวหนูลงไป”
เสียงฝีเท้าของพ่อค่อย ๆ หายไป
ลูเซียมองสร้อยในมืออีกครั้ง
เธอไม่รู้ว่ามันเป็นของใคร
แต่มีบางอย่างบอกเธอว่าไม่ควรให้ใครเห็นมัน
เธอจึงซ่อนสร้อยไว้ในกระเป๋าเสื้อ
ก่อนเดินออกจากห้อง
คืนนั้น ไม่มีใครรู้เลยว่า...
ลูเซียจะไม่ได้กลับเข้ามาในห้องนี้อีก
หลังเที่ยงคืน
ลูเซียเดินกลับมาจากบ้านเพื่อนเพียงลำพัง
ถนนในหมู่บ้านเงียบกว่าปกติ
เธอเดินผ่านโบสถ์เก่า และกำลังจะเลี้ยวกลับบ้าน
แต่แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากทางป่า
หอนนน...
เธอหยุดเดิน
เสียงนั้นเหมือนกำลังเรียกหาใครบางคน
และไม่รู้เพราะอะไร...
ลูเซียกลับรู้สึกว่ามันกำลังเรียกชื่อเธอ
“ลูเซีย...”
เธอหันกลับไป
ไม่มีใคร
แต่มีแสงสีเงินจากพระจันทร์ส่องลงบนพื้น
ทำให้เธอเห็นรอยเท้าบางอย่าง
มันเป็นรอยเท้าหมาป่า
แต่มีขนาดใหญ่ผิดปกติ
ลูเซียถอยหลังหนึ่งก้าว
แล้วเสียงกระซิบก็ดังขึ้นข้างหู
“ในที่สุดก็ถึงเวลา...”
เธอหันกลับอย่างรวดเร็ว
ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น
แต่หมอกสีขาวกำลังค่อย ๆ ลอยออกมาจากป่า
มันเคลื่อนเข้าหาเธอช้า ๆ
ลูเซียพยายามเดินหนี
แต่จู่ ๆ จี้พระจันทร์เสี้ยวในกระเป๋าก็ร้อนขึ้น
แสงสีดำจาง ๆ ส่องออกมาจากกระเป๋าของเธอ
พื้นดินใต้เท้าสั่นเล็กน้อย
จากนั้นทุกอย่างก็ดับวูบ
เมื่อลูเซียลืมตาขึ้นอีกครั้ง
เธอไม่ได้อยู่ในหมู่บ้านแล้ว
หญิงสาวนอนอยู่บนพื้นหญ้าที่เปียกชื้น
รอบตัวมีหมอกหนา
เหนือศีรษะคือพระจันทร์เต็มดวงที่ส่องแสงสว่างจนทั่วทั้งป่า
ลูเซียลุกขึ้นอย่างช้า ๆ
เสื้อผ้าของเธอเปลี่ยนไป
ชุดธรรมดาที่ใส่ก่อนหน้านี้หายไปแล้ว
ตอนนี้เธอกลับสวม...
ชุดเจ้าสาวสีขาว
“นี่มัน...”
เธอมองชุดของตัวเองด้วยความตกใจ
เสียงกิ่งไม้หักดังขึ้นด้านหลัง
กรอบ...
ลูเซียหันกลับไป
ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ท่ามกลางหมอก
เขาสวมเสื้อสีดำ ใบหน้าคม และมีดวงตาสีทองที่มองเห็นได้ชัดแม้อยู่ในความมืด
ด้านหลังของเขามีเงาหมาป่าขนาดใหญ่ยืนอยู่
ลูเซียถอยหลัง
“คุณเป็นใคร?”
ชายหนุ่มมองเธอนิ่ง ๆ
สายตาของเขาหยุดอยู่ที่จี้พระจันทร์เสี้ยว
จากนั้นเขาก็มองชุดเจ้าสาวของเธอ
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“เธอไม่ควรมาอยู่ที่นี่”
“ฉันก็ไม่ได้อยากมา!”
ลูเซียตอบเสียงสั่น
“ที่นี่ที่ไหน?”
ชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเย็น ๆ
“ป่าจันทร์ดำ”
ลูเซียรู้สึกเหมือนเลือดในตัวเย็นลง
เรื่องเล่าที่เธอเคยได้ยินตอนเด็กผุดขึ้นมาในความทรงจำ
ป่าที่ไม่มีใครควรเข้าไป
ป่าที่ว่ากันว่า...
มีมนุษย์หมาป่าอาศัยอยู่
เธอมองชายตรงหน้าอีกครั้ง
“คุณเป็นมนุษย์หมาป่าเหรอ?”
เขาไม่ตอบ
เพียงเดินเข้ามาใกล้
จนลูเซียต้องถอยหลังอีกครั้ง
แต่คราวนี้เขากลับหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ
ดวงตาสีทองของเขาจ้องมองเธออยู่นาน
ก่อนเอ่ยชื่อของเธอออกมาเบา ๆ
“ลูเซีย...”
เธอชะงัก
“คุณรู้จักฉันได้ยังไง?”
ชายหนุ่มไม่ได้ตอบคำถาม
เขาเพียงมองไปยังพระจันทร์เต็มดวง
แล้วพูดประโยคที่ทำให้ลูเซียขนลุกไปทั้งตัว
“เพราะฉันรอเธอมาสิบแปดปีแล้ว”
เสียงหมาป่าหอนดังขึ้นพร้อมกันจากทั่วทั้งป่า
ลูเซียหันไปมองรอบตัว
ดวงตาสีทองนับสิบคู่กำลังปรากฏขึ้นในความมืด
และในคืนนั้นเอง...
เธอเริ่มเข้าใจว่า การหายตัวไปของเธอไม่ใช่อุบัติเหตุ
มีใครบางคนกำลังรอเธออยู่ที่นี่มาตลอด
และคนคนนั้น...
อาจรู้ความจริงเกี่ยวกับตัวเธอมากกว่าที่เธอรู้จักตัวเองเสียอีก
