บทที่ 10 มงกุฎของเจ้าสาว
ลูเซียยืนอยู่ริมทะเลสาบสีดำ
สายตาของเธอจับจ้องมงกุฎสีเงินบนแท่นหิน
คำพูดของชายคนนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหัว
“ลูคัสไม่ได้ช่วยให้เจ้าหนี”
“เขาเป็นคนพาเจ้าไปส่งให้แม่ของเจ้าเอง”
ลูเซียหันกลับไปมองลูคัส
“ฉันอยากฟังจากปากนาย”
ลูคัสนิ่ง
“คืนนั้นเกิดอะไรขึ้น?”
เขาเงียบอยู่นาน
ก่อนจะเดินมาหาเธอ
“ตอนนั้นเธออายุแค่ไม่กี่ขวบ”
“ฉันรู้”
“คนในป่าต้องการให้เธออยู่ที่นี่ เพราะเธอเป็นทายาทของเจ้าสาวคนก่อน”
“แม่ของฉัน?”
“ใช่”
ลูเซียกำมือแน่น
“แล้วเกิดอะไรขึ้นกับแม่?”
ลูคัสหลบสายตา
“แม่ของเธอพยายามพาเธอหนี”
“แล้วนายช่วยแม่?”
“ใช่”
“แต่ทำไมชายคนนั้นถึงบอกว่านายทรยศฉัน?”
ลูคัสมองไปทางชายสวมหน้ากาก
“เพราะเขาอยากให้เธอเชื่อแบบนั้น”
ชายคนนั้นหัวเราะ
“ข้าไม่จำเป็นต้องทำอะไรเลย ลูเซีย ความจริงต่างหากที่จะทำให้เจ้าเกลียดเขา”
ลูเซียหันกลับไป
“ถ้าคุณรู้ความจริงทั้งหมด ทำไมไม่บอกฉัน?”
ชายคนนั้นเงียบ
รอยยิ้มบนใบหน้าหายไป
“เพราะบางความจริงไม่ได้มีไว้ให้คนที่ยังไม่พร้อมรับรู้”
“ฉันพร้อมแล้ว”
“แน่ใจหรือ?”
เขาชี้ไปที่มงกุฎ
“ถ้าอย่างนั้นก็สวมมัน”
ลูเซียมองมงกุฎ
ลูคัสรีบพูด
“อย่า”
“ทำไม?”
“เพราะมันจะคืนความทรงจำทั้งหมดให้เธอ”
“นั่นคือสิ่งที่ฉันต้องการ”
“แต่เธอไม่รู้ว่าความทรงจำเหล่านั้นเป็นของจริงทั้งหมดหรือไม่”
ลูเซียชะงัก
คำเตือนของเขาทำให้เธอไม่กล้าขยับ
ชายสวมหน้ากากพูดขึ้น
“ถ้าเจ้าไม่สวมมัน เจ้าจะต้องใช้ชีวิตอยู่กับคำโกหกของคนรอบตัวไปตลอด”
ลูเซียหันมองลูคัส
เธอไม่รู้ว่าใครพูดความจริง
แต่มีสิ่งหนึ่งที่เธอรู้
เธอไม่อยากให้ใครตัดสินใจแทนเธออีกแล้ว
“ฉันจะสวมมัน”
ลูคัสรีบคว้าแขนเธอ
“ลูเซีย!”
เธอหันมองเขา
“ฉันไม่ได้บอกว่าจะเชื่อมัน”
“แล้ว?”
“ฉันจะดูด้วยตาของตัวเอง”
ลูคัสนิ่งไป
ในที่สุดเขาก็ปล่อยมือ
ลูเซียเดินไปยังแท่นหิน
ทันทีที่เธอแตะมงกุฎ—
เสียงหอนของหมาป่าดังก้องทั่วป่า
ลมแรงพัดผ่านทะเลสาบ
ผิวน้ำสีดำหมุนวน
ลูเซียยกมงกุฎขึ้นช้า ๆ
แล้ววางลงบนศีรษะ
ทุกอย่างเงียบลง
เธอหลับตา
ภาพแรกปรากฏขึ้น
เธอเห็นบ้านหลังหนึ่ง
เป็นบ้านของเธอในวัยเด็ก
แม่กำลังเก็บของใส่กระเป๋า
เด็กหญิงลูเซียยืนอยู่ข้างประตู
“แม่ เราจะไปไหน?”
“เราต้องไปแล้ว”
“แล้วลูคัสล่ะ?”
แม่หยุดมือ
สีหน้าของแม่เปลี่ยนไปทันที
“อย่าพูดถึงเขา”
“แต่เขาสัญญาว่าจะมาหาหนู”
“คำสัญญานั้นจบแล้ว”
เด็กหญิงเริ่มร้องไห้
“หนูไม่อยากไป”
แม่กอดเธอแน่น
“แม่ขอโทษ”
ภาพเปลี่ยนไป
ป่าจันทร์ดำในคืนเดียวกัน
เด็กชายลูคัสกำลังวิ่งสุดแรง
เขาเห็นลูเซียกำลังถูกคนกลุ่มหนึ่งพาตัวไป
“ปล่อยเธอ!”
ลูคัสวิ่งเข้าไป
แต่ถูกผลักล้มลง
เด็กหญิงลูเซียร้องเรียกชื่อเขา
“ลูคัส!”
เด็กชายพยายามลุกขึ้น
“ฉันจะช่วยเธอ!”
แม่ของลูเซียเข้ามาขวาง
“ไม่ได้!”
“ทำไมครับ?”
“ถ้าเธออยู่ที่นี่ ทุกคนจะฆ่าเธอ”
ลูคัสมองเด็กหญิง
น้ำตาไหลลงบนใบหน้า
“แล้วผมต้องทำยังไง?”
แม่จับไหล่เขา
“พาเธอออกไป”
ภาพเปลี่ยนอีกครั้ง
ลูคัสกำลังอุ้มลูเซียวิ่งผ่านป่า
เขาส่งเธอให้แม่
ก่อนจะพูดว่า
“ผมจะรอเธอ”
แม่มองเขาด้วยแววตาเศร้า
“อย่ารอ”
“ผมจะรอ”
“ลูคัส...”
“ผมสัญญา”
ภาพทั้งหมดแตกออกเป็นแสงสีขาว
ลูเซียลืมตาขึ้น
เธอยืนอยู่กลางทะเลสาบ
แต่รอบตัวไม่มีใครอีกแล้ว
“ลูคัส?”
ไม่มีเสียงตอบ
เธอหันกลับไป
ชายสวมหน้ากากก็หายไปเช่นกัน
เหลือเพียงหมาป่าจำนวนมากที่ยืนอยู่ริมทะเลสาบ
พวกมันก้มศีรษะให้เธอ
ลูเซียก้มมองมือตัวเอง
รอยพระจันทร์เสี้ยวบนข้อมือกำลังเปล่งแสง
จากนั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
ไม่ใช่เสียงของแม่
ไม่ใช่เสียงของลูคัส
แต่เป็นเสียงของเธอเอง
“เมื่อเจ้าสวมมงกุฎ เจ้าจะจำได้ว่าเหตุใดจึงต้องกลับมา”
ลูเซียเงยหน้าขึ้น
ประตูหินด้านหลังเปิดออกอีกครั้ง
และภายในนั้น...
มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่
เด็กคนนั้นมีใบหน้าเหมือนเธอทุกอย่าง
ลูเซียค่อย ๆ เดินเข้าไป
เด็กหญิงยิ้ม
“ในที่สุดเธอก็กลับมา”
“เธอเป็นใคร?”
เด็กหญิงเอียงคอ
“ฉันคือความทรงจำของเธอ”
ลูเซียหยุดเดิน
“แล้วลูคัสล่ะ?”
เด็กหญิงไม่ตอบ
เพียงยื่นมือออกมา
“ถ้าอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับแม่ของเธอ...ตามฉันมา”
ลูเซียมองมือเล็ก ๆ นั้น
ก่อนจะได้ยินเสียงลูคัสดังมาจากที่ไกลมาก
“ลูเซีย!”
เธอหันกลับไป
แต่ไม่มีเขาอยู่ตรงนั้น
มีเพียงเสียงคำรามของหมาป่า
และประตูหินที่กำลังปิดลงอย่างช้า ๆ
ลูเซียรีบหันกลับมา
เด็กหญิงหายไปแล้ว
เหลือเพียงคำหนึ่งที่เขียนอยู่บนกำแพงหิน
“คืนที่แม่ของเจ้าตาย...เจ้าคือคนสุดท้ายที่ได้พบเธอ”
ลูเซียยืนนิ่ง
หัวใจของเธอเต้นแรง
เธอไม่รู้ว่าคำพูดนั้นหมายถึงอะไร
แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ...
เธอเริ่มจำคืนวันนั้นได้ทีละนิด
และความทรงจำแรกที่กลับมา—
คือภาพมือของเธอเองที่เปื้อนเลือด
