บทที่ 100 คืนที่ทั้งหมู่บ้านถูกปิดล้อม

เสียงฝีเท้าดังอยู่เหนือศีรษะ

มากขึ้นเรื่อย ๆ

หนึ่งคน

สองคน

ไม่ใช่...

นับสิบ

ลูเซียเงยหน้ามองเพดานหิน

เสียงคนวิ่ง เสียงตะโกน และเสียงของสิ่งของที่ถูกโยนลงพื้นดังปะปนกัน

ลูนาจับมือเธอ

“พวกเขามาถึงแล้ว”

ลูเซียไม่ได้ตอบ

สายตาของเธอหันไปหาพ่อ

“เจ้ารู้ใช่ไหมว่าพวกเขาเป็นใคร”

ชายคนนั้นนิ่งไป

“รู้”

“แล้วทำไ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ