บทที่ 104 ความทรงจำของแม่ที่หายไป

“ช้าไปแล้ว...”

เสียงนั้นยังคงก้องอยู่ในความมืด

ลูเซียยืนนิ่ง

มือของเธอยังคงถูกมือของเอเลียจับเอาไว้

แม้ประตูสีดำจะปิดสนิทแล้ว แต่ความเย็นจากด้านในยังคงไหลออกมาตามรอยแยกของกำแพง

ลูเซียหันกลับไปมอง

“เอเลีย...”

ไม่มีคำตอบ

เธอมองมือตัวเอง

มือที่เมื่อครู่ยังรู้สึกถึงความอบอุ่นของน้องสาว

ตอนนี้กลับว่างเปล...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ