บทที่ 11 เสียงเรียกจากในป่า
หลังจากคืนที่เซเลน่าพบกับหมาป่าสีดำ ทุกอย่างก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
เช้าวันต่อมา หมอกสีขาวยังคงลอยปกคลุมหมู่บ้านอยู่เหมือนทุกวัน แต่สิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไปคือเสียงกระซิบของชาวบ้าน
“เมื่อคืนมีคนเห็นหมาป่าที่ชายป่า”
“มันเดินวนอยู่ใกล้บ้านของเจ้าสาว…”
“หรือว่าคำสาปกำลังจะกลับมาอีกครั้ง”
เซเลน่าได้ยินทุกคำ แม้ไม่มีใครกล้าพูดต่อหน้าเธอ
หญิงสาวกำมือแน่น ก่อนเดินออกจากบ้านโดยไม่สนใจสายตาของผู้คน
เธอต้องรู้ให้ได้ว่า หมาป่าตัวนั้นเป็นใคร
และเหตุใดทุกครั้งที่มันปรากฏตัว หัวใจของเธอจึงรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด
เซเลน่าเดินเข้าไปในป่าเพียงลำพัง
ไม่นานนัก เธอก็พบรอยเท้าหมาป่าบนพื้นดิน
รอยเท้าขนาดใหญ่ทอดลึกเข้าไปในป่า
เธอเดินตามไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งมาถึงลำธารสายหนึ่ง
บนก้อนหินริมลำธารมีสร้อยคอเส้นเล็กวางอยู่
เซเลน่าหยิบมันขึ้นมา
จี้เงินรูปพระจันทร์เสี้ยวสะท้อนแสงแดดอ่อน ๆ
ทันทีที่ปลายนิ้วของเธอสัมผัสจี้นั้น ภาพบางอย่างก็ปรากฏขึ้นในหัว
เด็กผู้หญิงคนหนึ่งกำลังร้องไห้อยู่กลางป่า
ข้างกายของเธอมีเด็กผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่
เด็กชายยื่นมือให้เธอ
“อย่ากลัวนะ…ฉันจะปกป้องเธอเอง”
เซเลน่าชะงัก
หัวใจของเธอเต้นแรง
“ใครกัน…”
เสียงกิ่งไม้หักดังขึ้นจากด้านหลัง
เซเลน่าหันกลับไปทันที
ไม่มีใคร
มีเพียงเงาของต้นไม้ที่ไหวไปตามสายลม
แต่แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
“อย่าตามหาความจริงเลย เซเลน่า”
หญิงสาวตัวแข็ง
เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของคนแปลกหน้า
เธอเคยได้ยินมาก่อน
“คุณเป็นใคร?”
ความเงียบปกคลุมผืนป่า
ก่อนที่หมาป่าสีดำจะก้าวออกมาจากหลังต้นไม้
ดวงตาสีทองของมันจับจ้องมาที่เธอ
เซเลน่าถอยหลังหนึ่งก้าว
“เป็นคุณ…”
หมาป่ามองสร้อยคอในมือเธอ
จากนั้นร่างของมันก็เริ่มเปลี่ยนแปลง
ขนสีดำค่อย ๆ จางหายไป
ขาทั้งสี่กลายเป็นแขนและขา
เพียงไม่กี่วินาที ชายหนุ่มคนหนึ่งก็ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ
เซเลน่าเบิกตากว้าง
เธอจำใบหน้านั้นได้
ชายหนุ่มที่เธอพบในคืนงานแต่ง
ชายที่ไม่ควรอยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้
“เรน…”
เขาไม่ได้ตอบ
แต่สายตาของเขากลับเต็มไปด้วยความเศร้า
“ในที่สุดเธอก็จำฉันได้”
เซเลน่าส่ายหน้า
“ฉันไม่เคยรู้จักคุณ”
เรนยิ้มบาง ๆ
“นั่นแหละคือปัญหา”
เขาเดินเข้ามาใกล้ ก่อนหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ
“เมื่อสิบห้าปีก่อน เธอเคยมาที่ป่าแห่งนี้”
เซเลน่ามองเขาอย่างไม่เข้าใจ
“เป็นไปไม่ได้ ตอนนั้นฉันยังเด็กมาก”
“ใช่”
เรนมองจี้พระจันทร์ในมือเธอ
“และในคืนนั้น เธอเป็นคนที่ช่วยชีวิตฉัน”
ลมหยุดพัด
เสียงน้ำในลำธารเหมือนเงียบลงพร้อมกัน
เซเลน่ารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหยุดนิ่ง
“ฉัน…ช่วยคุณ?”
เรนพยักหน้า
“เธอให้สัญญากับฉัน”
“สัญญาอะไร?”
เขามองเธอนิ่ง ๆ ก่อนพูดด้วยเสียงเบา
“ว่าเมื่อโตขึ้น เธอจะกลับมาเป็นเจ้าสาวของฉัน”
เซเลน่าถึงกับพูดไม่ออก
มือของเธอสั่นจนเกือบทำสร้อยคอตก
“ไม่จริง…”
เรนไม่ได้บังคับเธอ
เขาเพียงยืนมองเธออย่างเงียบ ๆ
“ฉันรู้ว่าเธอจำไม่ได้”
“แล้วทำไมฉันถึงต้องแต่งงานกับคุณ?”
คำถามนั้นทำให้สีหน้าของเรนเปลี่ยนไป
“เพราะถ้าเธอไม่แต่งงานกับฉัน…”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
“…คำสาปจะไม่จบ”
เซเลน่ารู้สึกเย็นวาบไปทั่วร่าง
“คำสาปอะไร?”
เรนยังไม่ทันตอบ เสียงกรีดร้องของหญิงสาวก็ดังมาจากอีกฟากของป่า
เซเลน่าหันไปทันที
“เสียงใคร?”
เรนเปลี่ยนสีหน้า
“เราต้องไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้”
“แต่—”
“เซเลน่า!”
เขาคว้ามือเธอไว้
ในวินาทีนั้นเอง เสียงคำรามของหมาป่าจำนวนมากก็ดังขึ้นรอบตัว
เซเลน่ามองไปรอบ ๆ ด้วยหัวใจที่เต้นแรง
ดวงตาสีแดงหลายคู่กำลังปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืดของป่า
เรนดึงเธอเข้ามาไว้ด้านหลัง
“อย่าออกจากวงแขนฉัน”
เซเลน่ามองแผ่นหลังของเขา
เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่า ชายคนนี้ไม่ได้กำลังพยายามทำร้ายเธอ
แต่กำลังปกป้องเธอจากบางสิ่งที่น่ากลัวกว่ามาก
และในคืนนั้นเอง…
ความลับเรื่องเจ้าสาวหมาป่ากำลังจะถูกเปิดเผยทีละน้อย
แต่เซเลน่ายังไม่รู้เลยว่า—
คนที่เธอควรกลัวที่สุด อาจไม่ใช่หมาป่าที่อยู่ตรงหน้าเธอ
