บทที่ 112 คนที่มีใบหน้าเดียวกับพ่อ

“พ่อ...”

เสียงของลูเซียแผ่วเบา

ชายที่ยืนอยู่หลังประตูมีใบหน้าเหมือนพ่อของเธอทุกอย่าง

เหมือนจนแทบไม่มีความแตกต่าง

ดวงตา

จมูก

ริมฝีปาก

แม้แต่รอยแผลเล็ก ๆ บริเวณคาง

ก็เหมือนกัน

พ่อของลูเซียยืนนิ่ง

ใบหน้าของเขาซีดเผือด

“อย่าเรียกเขาว่าพ่อ”

เขาพูดขึ้น

ลูเซียหันกลับไปมอง

“แต่เขาหน้าเหมือนพ่อ”

“ข้ารู้”

“แล...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ