บทที่ 113 ความจริงที่ประตูไม่อยากให้จำ

“พี่...”

เสียงของอีลินแผ่วเบา

ร่างของเธอทรุดลงกับพื้น

หัวใจสีแดงที่เคยส่องประกายกำลังดับลงทีละน้อย

“อีลิน!”

ลูเซียพยายามวิ่งกลับไปหาเธอ

แต่เด็กหญิงตรงหน้ากลับคว้ามือเธอไว้

“ถ้าเจ้ากลับไป...เจ้าจะไม่มีวันรู้ความจริง”

ลูเซียหันกลับ

“ปล่อย!”

เด็กหญิงส่ายหน้า

“เจ้าต้องเลือก”

“ไม่”

“เลือกข้า”

“ไม่!”

ลูเซ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ