บทที่ 117 คนที่อยู่ข้างกาย

รอยยิ้มของอีลินยังคงอยู่

เล็กน้อย

แต่กลับทำให้ลูเซียรู้สึกหนาวไปทั้งตัว

นางมองอีลินไม่กะพริบ

“ทำไมเจ้าถึงยิ้ม?”

อีลินไม่ตอบ

“อีลิน”

“พี่กำลังกลัวข้า”

คำพูดนั้นทำให้ลูเซียชะงัก

“ข้าไม่ได้กลัวเจ้า”

“แต่เจ้าสงสัยข้า”

“ข้าสงสัยทุกคนตอนนี้”

อีลินหัวเราะเบา ๆ

“นั่นแหละคือสิ่งที่ประตูต้องการ”

ลูเซียหันไปมอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ