บทที่ 12 รอยอดีตที่หวนคืน
เสียงคำรามดังขึ้นรอบตัว
เซเลน่ายืนอยู่ด้านหลังเรน มือของเธอยังคงกำสร้อยคอรูปพระจันทร์เสี้ยวเอาไว้แน่น
หมาป่าดวงตาสีแดงค่อย ๆ ก้าวออกมาจากเงามืด
หนึ่งตัว
สองตัว
สามตัว
มากขึ้นเรื่อย ๆ
“พวกมันเป็นใคร?”
เซเลน่าถามด้วยเสียงสั่น
เรนไม่ตอบในทันที
เขาเพียงจ้องมองฝูงหมาป่าเหล่านั้นอย่างระมัดระวัง
“พวกมันไม่ใช่หมาป่าของฉัน”
คำตอบนั้นทำให้เซเลน่าขนลุก
“หมายความว่ายังไง?”
“พวกมันกำลังตามหาเธอ”
เซเลน่าชะงัก
“ตามหาฉันทำไม?”
เรนหันกลับมามองเธอ
“เพราะเลือดของเธอ”
หญิงสาวไม่เข้าใจ
แต่ก่อนที่จะถามต่อ หมาป่าตัวหนึ่งก็พุ่งเข้ามา
เรนรีบเปลี่ยนร่างเป็นหมาป่าสีดำและกระโจนเข้าขวาง
เสียงคำรามดังก้องไปทั่วป่า
การต่อสู้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว
เซเลน่าถอยไปจนชนต้นไม้ เธอมองภาพตรงหน้าด้วยความตกใจ
เรนแข็งแกร่งกว่าหมาป่าตัวอื่นอย่างเห็นได้ชัด
แต่จำนวนของพวกมันมีมากเกินไป
“เรน!”
หมาป่าสีดำหันมามองเธอเพียงชั่วครู่
และในจังหวะนั้นเอง หมาป่าอีกตัวก็พุ่งเข้าใส่จากด้านข้าง
เซเลน่าเห็นมันก่อน
“ระวัง!”
เธอคว้ากิ่งไม้บนพื้นแล้ววิ่งเข้าไป
แต่ทันใดนั้น จี้พระจันทร์ที่คอของเธอก็ส่องแสงขึ้น
แสงสีเงินสว่างวาบไปทั่วป่า
ฝูงหมาป่าหยุดนิ่ง
เสียงคำรามเงียบลงทันที
พวกมันถอยหลังทีละก้าว
ก่อนจะหายเข้าไปในความมืด
ทุกอย่างกลับมาเงียบอีกครั้ง
เรนค่อย ๆ กลับเป็นร่างมนุษย์
เขาหันมามองเซเลน่า
“เธอใช้พลังของมันได้แล้ว”
“พลังอะไร?”
เรนมองจี้ในมือเธอ
“ตราประทับจันทรา”
เซเลน่าก้มมองจี้ด้วยความสับสน
“มันเป็นของแม่ฉันหรือ?”
เรนเงียบ
ความเงียบของเขาทำให้เซเลน่ารู้สึกแปลก ๆ
“คุณรู้จักแม่ของฉันใช่ไหม?”
เรนหลบสายตา
“รู้”
“แล้วทำไมคุณถึงไม่เคยบอกฉัน?”
“เพราะตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา”
เซเลน่าเริ่มไม่พอใจ
“ทุกคนเอาแต่พูดแบบนี้! ไม่มีใครบอกความจริงกับฉันสักคน!”
น้ำตาเริ่มคลอในดวงตา
“ฉันถูกพามาที่หมู่บ้านนี้โดยไม่รู้เหตุผล ถูกบังคับให้แต่งงานกับคนที่ฉันไม่รู้จัก แล้วตอนนี้ยังมีหมาป่าตามล่าฉันอีก…”
เสียงของเธอสั่น
“ฉันต้องรู้ความจริงแล้ว”
เรนมองเธออยู่นาน
ในที่สุดเขาก็ถอนหายใจ
“เมื่อสิบห้าปีก่อน หมู่บ้านนี้เคยเกิดเหตุการณ์หนึ่ง”
เขาหยุดครู่หนึ่ง
“คืนพระจันทร์สีเลือด”
เซเลน่าตั้งใจฟัง
“ในคืนนั้น พวกหมาป่าถูกคำสาป”
“คำสาป?”
“ใช่ ผู้ที่อยู่ในสายเลือดของตระกูลหมาป่าจะต้องกลายเป็นสัตว์ร้ายทุกครั้งที่พระจันทร์สีเลือดปรากฏ”
เซเลน่ามองเขา
“แล้วฉันเกี่ยวอะไรด้วย?”
เรนตอบด้วยเสียงแผ่วเบา
“แม่ของเธอเป็นคนที่หยุดคำสาปเอาไว้”
เซเลน่าเบิกตากว้าง
“แม่ฉัน?”
“แต่การหยุดคำสาปมีเงื่อนไข”
“อะไร?”
เรนมองเข้าไปในดวงตาของเธอ
“ต้องมีมนุษย์คนหนึ่งผูกพันกับผู้นำของเผ่าหมาป่าด้วยคำสัญญาแห่งจันทรา”
เซเลน่าค่อย ๆ เข้าใจ
“หมายความว่า…”
“ใช่”
เรนพูดต่อ
“เธอกับฉันถูกกำหนดให้พบกันตั้งแต่เมื่อสิบห้าปีก่อน”
เซเลน่ากำสร้อยคอแน่นขึ้น
ภาพในอดีตเริ่มกลับมาอีกครั้ง
เด็กผู้หญิงตัวเล็กกำลังร้องไห้
เด็กชายคนหนึ่งยืนอยู่ข้างเธอ
ใต้แสงจันทร์
เธอได้ยินเสียงตัวเองในวัยเด็กพูดว่า
“ถ้าฉันโตขึ้น ฉันจะกลับมาหานายนะ”
จากนั้นภาพก็หายไป
เซเลน่ายกมือกุมศีรษะ
“ฉันจำได้…”
เรนรีบเข้ามาประคองเธอ
“เซเลน่า!”
เธอมองหน้าเขาด้วยน้ำตา
“เด็กผู้ชายคนนั้น…คือคุณ”
เรนไม่ได้ปฏิเสธ
“ใช่”
หัวใจของเซเลน่าเต้นแรง
แต่ก่อนที่เธอจะพูดอะไร เสียงระฆังจากหมู่บ้านก็ดังขึ้น
หนึ่งครั้ง
สองครั้ง
สามครั้ง
เรนหันไปมองทางหมู่บ้านทันที
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป
“เกิดอะไรขึ้น?”
เซเลน่าถาม
เรนกำมือแน่น
“พวกมันเริ่มแล้ว”
“อะไรเริ่ม?”
เขาหันกลับมามองเธอ
“คืนพระจันทร์สีเลือดกำลังจะมาถึงเร็วกว่าที่เราคิด”
เซเลน่ารู้สึกเย็นวาบไปทั่วร่าง
“แล้วถ้าคำสาปเริ่มขึ้น…”
เรนมองเธออย่างจริงจัง
“ฉันอาจจะไม่สามารถควบคุมตัวเองได้”
เขาจับมือเธอแน่น
“ดังนั้น ก่อนถึงคืนนั้น เธอต้องตัดสินใจ”
“ตัดสินใจเรื่องอะไร?”
เรนเงียบไปชั่วครู่
ก่อนพูดคำที่ทำให้หัวใจของเธอหยุดเต้น
“ว่าจะอยู่กับฉันเพื่อยุติคำสาป…”
เขามองดวงตาของเธอ
“หรือจะหนีไป และปล่อยให้ทุกอย่างจบลงด้วยเลือด”
