บทที่ 122 มือสองข้างหลังประตู

“ประตูจะไม่มีวันปิดอีก”

เสียงของพ่อกับอีลินดังพร้อมกัน

ลูเซียยืนนิ่งอยู่ตรงหน้ารอยร้าว

มือสองข้างที่ยื่นออกมาจากความมืดกำลังจับกันแน่น

มือหนึ่งคือมือของพ่อ

อีกมือคือมือของอีลิน

หัวใจของลูเซียเต้นแรงจนแทบเจ็บ

“พ่อ...”

นางก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว

เด็กหญิงที่อยู่ข้าง ๆ รีบคว้าแขนเอาไว้

“อย่าเข้าไป”

“นั่นคือ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ