บทที่ 13 กล่องลับของมารดา
เซเลน่าจ้องกล่องไม้เก่าในมือของหญิงชรา
กล่องใบนี้มีขนาดไม่ใหญ่ แต่ดูเก่าแก่มาก ขอบไม้มีรอยแตกร้าว และตรงกลางฝากล่องมีสัญลักษณ์รูปพระจันทร์เสี้ยวเหมือนกับจี้ที่เธอถืออยู่
“นี่เป็นของแม่ฉันจริง ๆ เหรอ?”
หญิงชราพยักหน้า
“ใช่”
เซเลน่าก้าวเข้าไปหา แต่หญิงชรากลับดึงกล่องออกจากมือเธอ
“ยังเปิดไม่ได้”
“ทำไม?”
“เพราะคนที่ควรเปิดมัน ต้องเป็นเธอเพียงคนเดียว”
หญิงชราหันไปมองเรน
“และเขาห้ามแตะต้องกล่องนี้”
เรนขมวดคิ้ว
“ทำไม?”
“เพราะเลือดของเจ้าไม่ใช่กุญแจ”
หญิงชราหันกลับมามองเซเลน่า
“แต่เลือดของเธอใช่”
เซเลน่ารู้สึกเย็นวาบ
“ฉันต้องทำอะไร?”
หญิงชราค่อย ๆ วางกล่องลงบนก้อนหิน
“หยดเลือดลงบนสัญลักษณ์พระจันทร์”
เรนรีบพูดขึ้น
“ไม่ได้!”
เซเลน่าหันไปมองเขา
“ทำไม?”
“เราไม่รู้ว่าข้างในมีอะไร”
“แต่มันเป็นของแม่ฉัน”
“นั่นยิ่งอันตราย”
น้ำเสียงของเรนจริงจังกว่าทุกครั้ง
เซเลน่ามองเขา ก่อนหันกลับมาที่กล่อง
เธอตัดสินใจหยิบก้อนหินแหลมเล็ก ๆ ขึ้นมา
“ฉันต้องรู้ความจริง”
ปลายหินกรีดลงบนปลายนิ้ว
หยดเลือดสีแดงตกลงบนสัญลักษณ์
ทันใดนั้น กล่องก็ส่องแสงสีเงิน
ลมแรงพัดผ่านป่า
ใบไม้ปลิวว่อนจนแทบมองไม่เห็นสิ่งรอบตัว
ฝาปิดกล่องค่อย ๆ เปิดออกเอง
ด้านในมีเพียงสามสิ่ง
จดหมายหนึ่งฉบับ
แหวนเงินหนึ่งวง
และผ้าผืนเล็กที่ปักชื่อของเธอเอาไว้
“เซเลน่า”
มือของหญิงสาวสั่น
เธอหยิบจดหมายขึ้นมา
ตัวหนังสือด้านหน้าทำให้เธอแทบหยุดหายใจ
ถึงเซเลน่า ลูกสาวของแม่
“แม่…”
เธอค่อย ๆ เปิดจดหมาย
«ถ้าลูกได้อ่านจดหมายฉบับนี้ แสดงว่าลูกกลับมาที่หมู่บ้านแล้ว
แม่ไม่รู้ว่าตอนนั้นลูกจะอายุเท่าไร และแม่ไม่รู้ด้วยว่าลูกจะยังจำแม่ได้หรือไม่
แต่มีเรื่องหนึ่งที่แม่อยากให้ลูกรู้
แม่ไม่ได้ทอดทิ้งลูก»
น้ำตาของเซเลน่าไหลลงบนกระดาษ
เธออ่านต่ออย่างรวดเร็ว
«ในคืนพระจันทร์สีเลือด แม่จำเป็นต้องพาลูกออกจากหมู่บ้าน
เพราะมีคนต้องการใช้เลือดของลูกเพื่อปลดผนึกคำสาป
แม่จึงต้องฝากลูกไว้กับคนที่แม่เชื่อใจที่สุด
และคนนั้นคือ…»
ตัวหนังสือส่วนสุดท้ายขาดหายไป
เซเลน่ากำจดหมายแน่น
“ทำไมถึงขาดตรงนี้?”
หญิงชราไม่ตอบ
เรนเองก็เงียบ
เซเลน่าหันไปหาเขา
“คุณรู้อะไรใช่ไหม?”
เรนหลบสายตา
“เรน”
เขายังคงเงียบ
“ฉันถามว่าคุณรู้อะไร!”
เรนถอนหายใจ
“แม่ของเธอเคยขอให้ฉันช่วยพาเธอหนี”
เซเลน่าชะงัก
“คุณ?”
“ใช่”
“แล้วทำไมฉันถึงไม่รู้จักคุณตอนโต?”
“เพราะฉันทำตามคำสั่งของแม่เธอ”
เรนมองเธอด้วยแววตาเศร้า
“เธอต้องลืมทุกอย่างเกี่ยวกับหมู่บ้านนี้”
เซเลน่ารู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบ
“แล้วทำไมฉันถึงกลับมาที่นี่?”
เรนไม่ได้ตอบ
เสียงของหญิงชราดังขึ้นแทน
“เพราะคำสาปเรียกเธอกลับมา”
เซเลน่าหันไปมองทันที
หญิงชรามองขึ้นไปบนท้องฟ้า
พระจันทร์สีแดงกำลังเคลื่อนตัวขึ้นสูง
“และคืนนี้…”
เธอพูดช้า ๆ
“คนที่ต้องการเลือดของเธอจะกลับมา”
เสียงกิ่งไม้หักดังขึ้นจากด้านหลัง
เรนหันขวับ
“มีคนอยู่ที่นี่”
เซเลน่าถอยหลัง
เงาดำของใครบางคนปรากฏอยู่ระหว่างต้นไม้
ชายคนนั้นสวมเสื้อคลุมสีดำ
ใบหน้าถูกซ่อนอยู่ใต้เงาผ้า
เขามองตรงมาที่เซเลน่า
ก่อนหัวเราะเบา ๆ
“ในที่สุด…”
เสียงนั้นเย็นเยียบ
“ทายาทของจันทราก็กลับมาแล้ว”
เรนเปลี่ยนสีหน้า
“ถอยไป เซเลน่า”
ชายลึกลับก้าวออกจากเงามืด
บนมือของเขามีรอยสักรูปหมาป่าที่กำลังกลืนพระจันทร์
เซเลน่าจ้องสัญลักษณ์นั้น
ทันใดนั้น ความทรงจำอีกภาพหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในหัว
แม่ของเธอกำลังอุ้มเธอวิ่งหนี
ด้านหลังมีชายคนเดียวกันกำลังตามมา
และเสียงของแม่กำลังร้องตะโกนว่า
“อย่าให้เขารู้ว่าเธอคือใคร!”
เซเลน่าลืมตาขึ้นด้วยความตกใจ
ตอนนี้เธอรู้แล้วว่า—
ชายลึกลับคนนี้ไม่ใช่คนแปลกหน้า
เขาเคยพบเธอมาก่อน
และเขาอาจเป็นคนที่ทำให้แม่ของเธอต้องหายตัวไป
