บทที่ 133 คนแรกที่ถูกทิ้งไว้หลังประตู

ทันทีที่ลูเซียกับลูนาก้าวผ่านประตูสีดำ เสียงของโลกภายนอกก็หายไป

ไม่มีเสียงลม

ไม่มีเสียงฝีเท้า

แม้แต่เสียงหัวใจของตัวเองก็เหมือนถูกกลืนหายไปกับความมืด

ลูเซียกำมือของลูนาแน่น

“อย่าปล่อยมือฉันนะ”

ลูนาหันมามองเธอ ดวงตาคู่นั้นยังคงมีบาดแผลจากสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ แต่แววตายังคงอ่อนโยนเหมือนเดิม

“ฉันไ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ